جواد خدادادی

متولد سال 1323و کارمند ساده اداره تئاتر بود که به واسطه علاقمندي و استعدادش در بازيگري به اين رشته روي آورد. اواخر دهه 1340 بود که جواد خدادادي توانست از شغل دفترداري اداره تئاتر به رده بازيگري نمايش هاي روشنفکرانه آن دوران برسد. او درس خواند، ديپلم گرفت و وارد دانشکده هنرهاي دراماتيک آن زمان شد، در حالي که تا پيش از آن در يک پيراهن دوزي کار مي کرد. در سال 1350 نخستين تجربه بازيگري اش را در نقش کوتاهي در تله تئاتر در شاهراه به کارگرداني ايرج راد با موفقيت به انجام رساند و استعدادش را ثابت کرد. تا پيش از انقلاب اسلامي، خدادادي در تله فيلم مسافرت (عزت الله انتظامي) ظاهر شد و در سال هاي بعدي در بحبوحه روزهاي جنگ در نمايش هاي مختلفي مانند جانشين غلامحسين ساعدي، سربازها (هرمز هدايت)، مرواريد (عزت الله مهرآوران)، تجاوزگران (اکبر زنجان پور) و ... بازي کرد. او در نمايش هاي دکتر فاستوس درکنار جميله شيخي و پرويز پور حسيني و دکتر کنوک نوشته ژول درمن (هر دو به کارگرداني ايرج راد) در نقش اصلي خوش درخشيد. در سال هاي دهه 1360 بود که غلامحسين لفي با سپردن يکي از نقش هاي اصلي سريال معروف و موفق آينه به جواد خدادادي باعث شهرت و محبوبيت او در دوراني شد که برنامه هاي سرگرم کننده در اقليت بودند. آينه اوج موفقيت جواد خدادادي بود و در کنار آن مي شود به نقش متفاوت ابوذر غفاري در سريال امام علي (ع) (داود ميرباقري) اشاره کرد. در دهه اخير، به خاطر بيماري همسرش ناچار به مهاجرت به اروپا شد و همين موضوع باعث شد تا حقوقش در مرکز هنرهاي نمايشي به دليل غيبت بيش از شصت روز قطع شد و نامه نگاري هاي او هم به جايي نرسيد. خدادادي چند ماه پيش از مرگ، براي ادامه کار و زندگي به ايران برگشت، ولي پيش از اين که هيچ نقشي را جز زندگي سخت خودش ايفا کند، بر اثر مشکل قلبي و سرطان معده از دنيا رفت.