ادموند گوئن
Gwenn, Edmund
بازیگر (1875، گِلامورگن - ویلز؛ 1959)
با نام ادموند کلاوی به دنیا آمد. برادر آرتور چسنی بازیگر بود. تحصیلاتش را در کالج های سینت آلیو و کینگز لندن به پایان برد. از سال 1895 به کار نمایش و بازی در تآتر روی آورد و خیلی زود در بی شمار اجراهای وست اِند روی صحنه رفت. در نخستین سال قرن بیستم هم راه با یک گروه نمایشی به استرالیا رفت و تا 1904 در آن جا به اجرای برنامه پرداخت. در چندین نمایش نامه از نویسندگانی نامدار مثل برنارد شا ظاهر شد و بازیگر مورد علاقه ی او بود. در سال های جنگ جهانی اول در ارتش انگلستان خدمت کرد و در 1916 با ایفای نقش در سرانجام، چیز واقعی به سینما راه یافت. در1921 وارد برودوی شد و چهارده سال بعد نخستین نقش خود را در سینمای امریکا ایفا کرد. اما دوران موفقیت و محبوبیتش در هالیوود، از دهه ی 1940 آغاز شد. به خاطر بازی در نقش «بابانوئل» در معجزه در خیابان سی و چهارم برنده ی اسکار بهترین بازیگر نقش دوم شد و برای آقای 880 کاندیدای دریافت این جایزه بود. همسرش، مینی تری، نیز بازیگر بود.
دوران بازیگری گوئن در سینما چهل سال طول کشید. در بیست سال او، عمدتاً در محصولات سینمای انگلستان بازی کرد و در بیست سال دوم تماماً در فیلم های هالیوود به ایفای نقش پرداخت. در دوران صامت تنها در سه فیلم ظاهر شد، اما با آغاز دهه ی 1930 پُرکاری را در پیش گرفت. میان نخستین فیلم های ناطق او می توان به نیرنگ بازی آلفرد هیچکاک اشاره کرد. در مجموع در چهار فیلم از هیچکاک بازی کرد؛ در عین حال ماندگارترین نقش و به یاد ماندنی ترین فیلم او همان معجزه در خیابان سی و چهارم است. در نقش یک جاعل پیر در آقای 880، یک فرشته در به خاطر خدا و «کاپیتان ویلیس» در کمدی سیاه دردسر هاری نیز خوش درخشید. در نگاهی کلی، گوئن به طور کلیشه ای در نقش شخصیت های خیرخواه و پا به سن گذاشته بازی می کرد و اغلب چشمکی شیطنت آمیز در میانه ی نگاهش وجود داشت.
از فیلم ها:
1916 - سرانجام، چیز واقعی (مک بین)؛ 1920 - طلاق گرفته (ویلسن)؛ 1931 - نیرنگ بازی (هیچکاک)، هیندل بیدار است (و. ساویل)؛ 1932 - پول برای هیچ (بانکس)، عشق روی چرخ ها (و. ساویل)، امشب به من بگو (لیتواک)؛ 1933 - پول نقد (ا. کوردا)، من یک جاسوس بودم (و. ساویل )، اسمیتی (ج. کینگ)؛ 1934 - والس های وین (هیچکاک)، به سوی جاوه (روبین)؛ 1935 - بدرفتاری اسقف (دوپون)؛ 1936 - باغ آبنوس (ک. رید)، مرده ی متحرک (کورتیز)، پارنل (استال)، سیلویا اسکارلت (کیوکر)، آنتونی ادورس (لروی)؛ 1938 - سواری در جنوب (و. ساویل)، یک یانکی در آکسفورد (کانوی)، بهشت ارزان (ک. رید)؛ 1939 - خانه ی یک مرد انگلیسی (دِ کورویل)؛ 1940 - خبرنگار خارجی (هیچکاک)، غرور و تعصب (لنرد)، نجیب زاده ی شیکاگو (ر. تورپ)، 1941 - شبی در لیسبون (ا. گریفیث)، عمه ی چارلی (مایو)، آفرین بر دوشیزه بیشاپ (گارنت)، اسکاتلند یارد (ن. فاستر)؛ 1942 - یک یانکی در شهر ایتن (تاروگ)؛ 1943 - لاسی به خانه بازمی گردد (ف. م. ویلکاکس)؛ 1944 - میان دو دنیا (بلاست)، کلیدهای حکومت (استال)؛ 1945 - او به مسابقه ی اسب دواین رفت (گُلدبک)؛ 1946 - جریان زیرین (مینه لی)، درباره ی اسارت بشری (گلدینگ)؛ 1947 - زندگی با پدر (کورتیز)، معجزه در خیابان سی و چهارم (سیتن)، رعد در دره (ل. کینگ)؛ 1948 - تپه های خانه (ف. م. ویلکاکس)؛ 1949 - مبارزه با لاسی (ر. تورپ)؛ 1950 - به خاطر خدا (سیتن)، زن متشخص (بازل)، آقای 880 (ماته)، سالی و قدیسه آن (ماته)، بی نوایان (مایلستون)، چیزی برای پرندگان (وایز)؛ 1953 - مرد دو زنه (لوپینو)؛ 1954 - آن ها! (گ. داگلاس)، دردسر هاری (هیچکاک)؛ 1956 - کالابوچ (برلانگا)؛ 1957 - قطار سریع السیر پکن (دیترله).
