فوتبال ما با تمام تاکتیک ها و نبوغ هایش درهم برهم است. درهم برهمی بنام غیرت ، درهم برهمی که همه رسمیت ها را برای ساعت ها فیلتر می کند...
راسخون : جام جهانی فوتبال در همین روزهای آغازینش به اوج هیجان رسید. از روسیه خبرهای شیرین و تلخ می رسد. روسیه که متحد سوریه و ایران است، عربستانی که تکفیری ها و گروه های تروریستی را تجهیز می کند، با پنج گل به مسلخ می برد و سرش را می برد. ایران هم مراکشی که همین چند هفته پیش روابط دیپلماتیک خود را با جمهوری اسلامی قطع می کند، به زانو در می آورد. اروگوئه در دقایق پایانی فرعون مصر را در نیل آرزوهایش غرق می کند.
خبرهای شیرین و تلخی که به زندگی ها فرمان می دهد.
فوتبال ما، اما شیک و مجلسی نیست، فوتبال با تمام ایدئولوژی هایش و تفکرات مربیان بزرگش خیلی درهم برهم است...
معتقدم فوتبال فقر را به دریای فراموشی هل می دهد. سیاست های اشتباه را مچاله می کند. مخالفها را موافق خوان می کند. قرمز را آبی و آبی را قرمز می کند. این قدرت فوتبال است که مردم را وادار می کند گرانی بازار و طلا و ارز را فراموش کند.
فوتبال ما با تمام تاکتیک ها و نبوغ هایش درهم برهم است.
درهم برهمی بنام غیرت ، درهم برهمی که همه رسمیت ها را برای ساعت ها فیلتر می کند.
از بیرانوند که آماج حملات کارشناسان و فوتبال دوستان قرار گرفت، اما مانند یوز ایرانی شیرجه می زند.
از روزبه و پورعلی گنجی که سازه های بتنی ما را به رخ غول های جهان کشیدند.
از رامین و احسانی که نگذاشتند مراکش از چپ و راست نفوذ کند.
از فرمانده امید که وقتی رد استوک بازیکن حریف را روی بدنش دیدیم ، انگار دنده های ما خرد شده اند.
از دوندگی بی امان وحید امیری ، از دریبل های کاپیتان مسعود ، از شجاعت کریم و عرق ریختن های سردار و مارپیچ کردن حریف توسط جهانبخش. از خیریتی که از تعویض طارمی و قدوس و سیدمجید برای ما پیش آمد.
وقتی فردوسی پور در یک بازی رسمی فوتبال چندین بار از واژه کوچه بازاری "جونم" استفاده می کند، یعنی فوتبال قدرت این را دارد که همه رسمیت ها را بایکوت کند و درهم برهم بشود.
وقتی رییس جمهور طلبه و روحانی ما که ملبس به لباس روحانیت است، با لباس تیم ملی و غیر رسمی خودش به تماشای فوتبال کشور می نشیند ، یعنی پایان رسمیت ها.
وقتی پلیس راهنمایی و رانندگی از ذوق برد شیرین ایران، با سوت های راهنمایی اش روی دست هموطنان به تشویق ملی پوشان می پردازد، یعنی خداحافظ رسمیت.
وقتی کاربران توییتری عربستانی، پشت تیم ملی ما در می آیند، حالا به هر دلیلی، یعنی الخلاص رسمیت.
وقتی طلبه ها برای فوتبال دست به قلم می شوند یعنی فوتبال همه را از رسمیت می اندازد.
یک مستطیل سبز، یک دایره و چند نیم دایره و یک توپ گرد، همه ی کره زمین را مجنون خود می کند، درهم برهم می کند و از رسمیت می اندازد.
گل به خودی اما مرگبارترین صحنه ی است که می تواند یک کشور را غرق غم کند.
فوتبال نشان داد که در صحنه نبرد، باید تکلیف مراکش ها را مشخص کرد.
فوتبال نشان داد که نباید گول رسانه های رانتی را خورد و از تحقیر و تحریم ناامید شد.
فوتبال با تمام درهم برهمی خود، آموزش سبک نوین مجاهده و ایستادگی یک ملت است با یک ضربان با یک قلب.
به قلم : حجت الاسلام سیدصادق موسوی
راسخون : جام جهانی فوتبال در همین روزهای آغازینش به اوج هیجان رسید. از روسیه خبرهای شیرین و تلخ می رسد. روسیه که متحد سوریه و ایران است، عربستانی که تکفیری ها و گروه های تروریستی را تجهیز می کند، با پنج گل به مسلخ می برد و سرش را می برد. ایران هم مراکشی که همین چند هفته پیش روابط دیپلماتیک خود را با جمهوری اسلامی قطع می کند، به زانو در می آورد. اروگوئه در دقایق پایانی فرعون مصر را در نیل آرزوهایش غرق می کند.
خبرهای شیرین و تلخی که به زندگی ها فرمان می دهد.
فوتبال ما، اما شیک و مجلسی نیست، فوتبال با تمام ایدئولوژی هایش و تفکرات مربیان بزرگش خیلی درهم برهم است...
معتقدم فوتبال فقر را به دریای فراموشی هل می دهد. سیاست های اشتباه را مچاله می کند. مخالفها را موافق خوان می کند. قرمز را آبی و آبی را قرمز می کند. این قدرت فوتبال است که مردم را وادار می کند گرانی بازار و طلا و ارز را فراموش کند.
فوتبال ما با تمام تاکتیک ها و نبوغ هایش درهم برهم است.
درهم برهمی بنام غیرت ، درهم برهمی که همه رسمیت ها را برای ساعت ها فیلتر می کند.
از بیرانوند که آماج حملات کارشناسان و فوتبال دوستان قرار گرفت، اما مانند یوز ایرانی شیرجه می زند.
از روزبه و پورعلی گنجی که سازه های بتنی ما را به رخ غول های جهان کشیدند.
از رامین و احسانی که نگذاشتند مراکش از چپ و راست نفوذ کند.
از فرمانده امید که وقتی رد استوک بازیکن حریف را روی بدنش دیدیم ، انگار دنده های ما خرد شده اند.
از دوندگی بی امان وحید امیری ، از دریبل های کاپیتان مسعود ، از شجاعت کریم و عرق ریختن های سردار و مارپیچ کردن حریف توسط جهانبخش. از خیریتی که از تعویض طارمی و قدوس و سیدمجید برای ما پیش آمد.
وقتی فردوسی پور در یک بازی رسمی فوتبال چندین بار از واژه کوچه بازاری "جونم" استفاده می کند، یعنی فوتبال قدرت این را دارد که همه رسمیت ها را بایکوت کند و درهم برهم بشود.
وقتی رییس جمهور طلبه و روحانی ما که ملبس به لباس روحانیت است، با لباس تیم ملی و غیر رسمی خودش به تماشای فوتبال کشور می نشیند ، یعنی پایان رسمیت ها.
وقتی پلیس راهنمایی و رانندگی از ذوق برد شیرین ایران، با سوت های راهنمایی اش روی دست هموطنان به تشویق ملی پوشان می پردازد، یعنی خداحافظ رسمیت.
وقتی کاربران توییتری عربستانی، پشت تیم ملی ما در می آیند، حالا به هر دلیلی، یعنی الخلاص رسمیت.
وقتی طلبه ها برای فوتبال دست به قلم می شوند یعنی فوتبال همه را از رسمیت می اندازد.
یک مستطیل سبز، یک دایره و چند نیم دایره و یک توپ گرد، همه ی کره زمین را مجنون خود می کند، درهم برهم می کند و از رسمیت می اندازد.
گل به خودی اما مرگبارترین صحنه ی است که می تواند یک کشور را غرق غم کند.
فوتبال نشان داد که در صحنه نبرد، باید تکلیف مراکش ها را مشخص کرد.
فوتبال نشان داد که نباید گول رسانه های رانتی را خورد و از تحقیر و تحریم ناامید شد.
فوتبال با تمام درهم برهمی خود، آموزش سبک نوین مجاهده و ایستادگی یک ملت است با یک ضربان با یک قلب.
به قلم : حجت الاسلام سیدصادق موسوی
مطلب مرتبط :
عیدی ملیپوشان فوتبال ایران با پیروزی شیرین برابر مراکش در آخرین لحظات / شوک کیروش و شاگردان علیه تحریمها