فرضا فرهنگ ایثار را فراموش کرده و بخواهیم این چراغ را در مسجد روشن نکنیم و تنها با یک چراغ خانه ی خود را روشن کنیم آیا ایشان فقط هزینه ی خیرین و مردم عاشق اهل بیت که برای اماکن متبرکه هزینه می کنند را می بینند و صف های طولانی مشتاقان ترکیه در نوروز امسال ندیدند که چگونه ارز را از کشور خارج می کردند و نوبت به خرمشهر و آبادان نمی رسید...
راسخون : سال هاست که فوتبال از یک رشته ورزشه خارج شده و تبدیل به یک صنعت همه جانبه شده تا جایی که به سیاست، فرهنگ و اجتماع هم گره خرده در چنین ایامی که جام جهانی در حال برگزاریست بسیاری از چهر های سیاسی و فرهنگی کشورها در ورزشگاه ها حاضر شده و وقت خود را صرف تماشای بازی تیم ملی کشورشان می کنند و همین مسابقات پرطرفدار در خارج از ورزشگاه ها بیش از سه میلیارد بیننده را در سراسر جهان به خود مشغول کرده است.
از آنجایی که این ورزش جزیی از زندگی روزمره مردم شده بازیکنان این رشته به خود حق می دهند پای از گلیم خود دراز تر کنند و در مسائل دیگر هم صاحب نظر باشند، غافل از آنکه اظهار نظر غیر کارشناسانه در زمینه های غیر تخصصی موجب آن می شود که فقط جوی ایجاد شود و و ثمره عملی به همراه نداشته باشد.
به عنوان مثال کاپیتان تیم ملی فوتبال بر خود فرض دانست که در یادداشتی که بخشی از آن را در اینجا می آوریم صدای قشر عظیمی از جامعه را اینگونه به گوش مسئولین برساند: «حاشا به غیرتتان! اختلاس‌ها و پر کردن جیب‌تان از صدقه سر شهرهایى مثل آبادان است که مردمش از ساده‌ترین امکانات زندگى بى بهره‌اند.
مى‌خواهید به عراق، سوریه، لبنان و ... کمک کنید، بکنید ولى اولویت با آبادان، خرمشهر، ایلام، کرمانشاه، بانه و سیستان است.
آقایان، کاظمین و کربلا می‌تواند همین شلمچه و جزیره مینو باشد. چرا پول‌ها و گنبدهاى طلا را بجاى عراق به شلمچه نمى‌آورید که پیکر هزاران جوان ایرانى آنجا مفقود شده. من دخیلم را در بیمارستان به تخت جانبازى می‌بندم که بدنش را سپر کرد تا دشمن ذره‌اى از کیان وطنش را صاحب نشود. ختم کلام اینکه به داد مردم برسید تا دیر نشده.»
آقا مسعود واکنش های احتمالی را هم پیش بینی کرده و در بخشی از یادداشت خود آورده است که «آقایان دلواپس دوباره از فردا شروع نکنید هزار و یک وصله سیاسی به من بچسبانید، من فرزند همین آب و خاکم و با چشمانم مصائب این مردم را دیده ام و با آنها زندگی کرده ام و با جان و روحم درکشان می کنم.»
اما بیان چند نکته خالی از لطف نیست.
1- اینکه آقای شجاعی چراغی را که خانه رواست به مسجد حرام می دانند با فرهنگ ایثار و تعالیم دینی و سیره معصومین (علیهم السلام) در تضاد است، مگر در ماجرای سوره «هل اتی» امیر المومنین (علیه السلام) از لقمه ی دهان مبارک زن و فرزند خود نزدند و افطاری خود و آنها را به مسکین و یتیم و اسیر ندادند؟
با کمی دقت متوجه می شویم که این سوره در مدینه نازل شده است و کسی که اسیر شده است کافر حربی است؛ یعنی کسی که به جنگ با مسلمانان برخاسته و در جنگ اسیر شده است. ولی با این حال امیر المومنین (علیه السلام) معتقدند در جامعه ای که علی (علیه السلام) زندگی می کند حتی کافر حربی نباید گرسنه بماند.
کاش آقای کاپیتان در یادداشت خود به این رفتار ایثارگرانه امام شیعیان تمسک می جست نه یک ضرب المثل بی اساس.
2- فرضا فرهنگ ایثار را فراموش کرده و بخواهیم این چراغ را در مسجد روشن نکنیم و تنها با یک چراغ خانه ی خود را روشن کنیم آیا ایشان فقط هزینه ی خیرین و مردم عاشق اهل بیت (علیهم السلام) که برای اماکن متبرکه هزینه می کنند را می بینند (که اشتباها آن را هم از جیب دولت بیان کردند) و صف های طولانی مشتاقان ترکیه در نوروز امسال ندیدند که چگونه ارز را از کشور خارج می کردند و نوبت به خرمشهر و آبادان نمی رسید و یا یارانه شش هزار میلیارد تومانی ارز دولتی که برای دو میلیون نفر در سه ماهه اول امسال برای مسافرت سیاحتی به ترکیه و تایلند هزینه شد را فراموش کردند؟
البته ما قصد آن نداریم با ذکر این موارد که کم هم نیستند اطاله کلام کنیم.
3- آقای فوتبالیست از طرف مردم کشوری سخن می گویید که پیشوندش اسلامی است، یعنی ایرانی که افتخارش به اسلامی بودنش است و نکته اینجاست که اسلام محدود به حد و مرز جغرافیایی نیست و نباید توهم کرد که خارج از مرز ایران ما به ارتباطی ندارد.
اگر شرف و حیثیت خود را انتساب به اهل بیت (علیهم السلام) بدانیم هزینه کردن برای کاظمین و سامرا و عتبات عالیات برای ما سوال برانگیز نخواهد بود و به بهانه ای مختلف آن را زیر سوال نمی بریم.
طبق بیان امیرالمومنین (علیه السلام) که فرمود: «مَا زِلْتُ مَظْلُوما مُنْذُ قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)؛ همواره پس از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مظلوم بوده ام.» [1] مظلومیتی که همچنان برای ایشان و خاندان پاکش ادامه دارد و در این میان دشمنان که سهم خود را به طور کامل استیفاء کردند، ولی من از بیگانگان هرگز ننالم؛ چون مصیبت عظیم آنجاست حتی برخی از شیعیان آن حضرت به جای آنکه خاندان اهل بیت (علیهم السلام) را از غربت در بیاورند به مظلومیت ایشان دامن زده اند و به هزینه هایی که ظاهرا برای امکان شریفه ولی باطنا برای معنویت جهان تشیع می شود خرده می گیرند و مشکلات داخلی که نتیجه بی برنامه گی ست را در مقابل چنین هزینه هایی قرار می دهند.
4- هزینه کردن در سوریه و عراق و لبنان هزینه کردن برای کشور خودمان است چون رهبری خطاب به خانواده های شهدای مدافع حرم فرمودند: « اگر اینها مبارزه نمی کردند این دشمن می آمد داخل کشور... اگر جلویش گرفته نمی شد ما باید اینجا در کرمانشاه و همدان و بقیه استان ها با اینها می جنگیدیم و جلوی اینها را می گرفتیم.» [2]
آقای شجاعی عزیز اگر برای دفاع از کشور و دین و ملت و انقلاب اسلامی خون های عزیزان این کشور در غربت ریخته شد، مسلما هزینه مالی در بیرون از مرزها برای حفظ کشور جای شبهه و اشکال نیست.
5- اما کلام به اینجا ختم نمی شود و هرچند نوک قلم این بازیکن شایسته تیم ملی مقداری لغزش داشت ولیکن با حضور خود در جمع جهادگران بسیج دانشجویی دانشگاه شهید چمران اهواز نشان داد که فقط اهل شعار نیست و در مقام عمل هم برای مردم کشورش قدم بر می دارد و این رفتار زیبای ایشان قابل تقدیر است. و امیدواریم با چنین رفتارهای خداپسندانه ای گفتار ناصواب خود را تبدیل به حسنه کند.
به قلم : محمد صالحی
پی نوشت :
[1]. بحار الأنوار (ط - بیروت)، ج 33، ص 143، باب 16 باب کتبه ع إلى معاویة و احتجاجاته علیه و مراسلاته إلیه و إلى أصحابه.
[2]. بیانات معظم له در دیدار جمعی از خانواده های شهدای مدافع حرم، 05/11/1394
راسخون : سال هاست که فوتبال از یک رشته ورزشه خارج شده و تبدیل به یک صنعت همه جانبه شده تا جایی که به سیاست، فرهنگ و اجتماع هم گره خرده در چنین ایامی که جام جهانی در حال برگزاریست بسیاری از چهر های سیاسی و فرهنگی کشورها در ورزشگاه ها حاضر شده و وقت خود را صرف تماشای بازی تیم ملی کشورشان می کنند و همین مسابقات پرطرفدار در خارج از ورزشگاه ها بیش از سه میلیارد بیننده را در سراسر جهان به خود مشغول کرده است.
از آنجایی که این ورزش جزیی از زندگی روزمره مردم شده بازیکنان این رشته به خود حق می دهند پای از گلیم خود دراز تر کنند و در مسائل دیگر هم صاحب نظر باشند، غافل از آنکه اظهار نظر غیر کارشناسانه در زمینه های غیر تخصصی موجب آن می شود که فقط جوی ایجاد شود و و ثمره عملی به همراه نداشته باشد.
به عنوان مثال کاپیتان تیم ملی فوتبال بر خود فرض دانست که در یادداشتی که بخشی از آن را در اینجا می آوریم صدای قشر عظیمی از جامعه را اینگونه به گوش مسئولین برساند: «حاشا به غیرتتان! اختلاس‌ها و پر کردن جیب‌تان از صدقه سر شهرهایى مثل آبادان است که مردمش از ساده‌ترین امکانات زندگى بى بهره‌اند.
مى‌خواهید به عراق، سوریه، لبنان و ... کمک کنید، بکنید ولى اولویت با آبادان، خرمشهر، ایلام، کرمانشاه، بانه و سیستان است.
آقایان، کاظمین و کربلا می‌تواند همین شلمچه و جزیره مینو باشد. چرا پول‌ها و گنبدهاى طلا را بجاى عراق به شلمچه نمى‌آورید که پیکر هزاران جوان ایرانى آنجا مفقود شده. من دخیلم را در بیمارستان به تخت جانبازى می‌بندم که بدنش را سپر کرد تا دشمن ذره‌اى از کیان وطنش را صاحب نشود. ختم کلام اینکه به داد مردم برسید تا دیر نشده.»
آقا مسعود واکنش های احتمالی را هم پیش بینی کرده و در بخشی از یادداشت خود آورده است که «آقایان دلواپس دوباره از فردا شروع نکنید هزار و یک وصله سیاسی به من بچسبانید، من فرزند همین آب و خاکم و با چشمانم مصائب این مردم را دیده ام و با آنها زندگی کرده ام و با جان و روحم درکشان می کنم.»
اما بیان چند نکته خالی از لطف نیست.
1- اینکه آقای شجاعی چراغی را که خانه رواست به مسجد حرام می دانند با فرهنگ ایثار و تعالیم دینی و سیره معصومین (علیهم السلام) در تضاد است، مگر در ماجرای سوره «هل اتی» امیر المومنین (علیه السلام) از لقمه ی دهان مبارک زن و فرزند خود نزدند و افطاری خود و آنها را به مسکین و یتیم و اسیر ندادند؟
با کمی دقت متوجه می شویم که این سوره در مدینه نازل شده است و کسی که اسیر شده است کافر حربی است؛ یعنی کسی که به جنگ با مسلمانان برخاسته و در جنگ اسیر شده است. ولی با این حال امیر المومنین (علیه السلام) معتقدند در جامعه ای که علی (علیه السلام) زندگی می کند حتی کافر حربی نباید گرسنه بماند.
کاش آقای کاپیتان در یادداشت خود به این رفتار ایثارگرانه امام شیعیان تمسک می جست نه یک ضرب المثل بی اساس.
2- فرضا فرهنگ ایثار را فراموش کرده و بخواهیم این چراغ را در مسجد روشن نکنیم و تنها با یک چراغ خانه ی خود را روشن کنیم آیا ایشان فقط هزینه ی خیرین و مردم عاشق اهل بیت (علیهم السلام) که برای اماکن متبرکه هزینه می کنند را می بینند (که اشتباها آن را هم از جیب دولت بیان کردند) و صف های طولانی مشتاقان ترکیه در نوروز امسال ندیدند که چگونه ارز را از کشور خارج می کردند و نوبت به خرمشهر و آبادان نمی رسید و یا یارانه شش هزار میلیارد تومانی ارز دولتی که برای دو میلیون نفر در سه ماهه اول امسال برای مسافرت سیاحتی به ترکیه و تایلند هزینه شد را فراموش کردند؟
البته ما قصد آن نداریم با ذکر این موارد که کم هم نیستند اطاله کلام کنیم.
3- آقای فوتبالیست از طرف مردم کشوری سخن می گویید که پیشوندش اسلامی است، یعنی ایرانی که افتخارش به اسلامی بودنش است و نکته اینجاست که اسلام محدود به حد و مرز جغرافیایی نیست و نباید توهم کرد که خارج از مرز ایران ما به ارتباطی ندارد.
اگر شرف و حیثیت خود را انتساب به اهل بیت (علیهم السلام) بدانیم هزینه کردن برای کاظمین و سامرا و عتبات عالیات برای ما سوال برانگیز نخواهد بود و به بهانه ای مختلف آن را زیر سوال نمی بریم.
طبق بیان امیرالمومنین (علیه السلام) که فرمود: «مَا زِلْتُ مَظْلُوما مُنْذُ قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)؛ همواره پس از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مظلوم بوده ام.» [1] مظلومیتی که همچنان برای ایشان و خاندان پاکش ادامه دارد و در این میان دشمنان که سهم خود را به طور کامل استیفاء کردند، ولی من از بیگانگان هرگز ننالم؛ چون مصیبت عظیم آنجاست حتی برخی از شیعیان آن حضرت به جای آنکه خاندان اهل بیت (علیهم السلام) را از غربت در بیاورند به مظلومیت ایشان دامن زده اند و به هزینه هایی که ظاهرا برای امکان شریفه ولی باطنا برای معنویت جهان تشیع می شود خرده می گیرند و مشکلات داخلی که نتیجه بی برنامه گی ست را در مقابل چنین هزینه هایی قرار می دهند.
4- هزینه کردن در سوریه و عراق و لبنان هزینه کردن برای کشور خودمان است چون رهبری خطاب به خانواده های شهدای مدافع حرم فرمودند: « اگر اینها مبارزه نمی کردند این دشمن می آمد داخل کشور... اگر جلویش گرفته نمی شد ما باید اینجا در کرمانشاه و همدان و بقیه استان ها با اینها می جنگیدیم و جلوی اینها را می گرفتیم.» [2]
آقای شجاعی عزیز اگر برای دفاع از کشور و دین و ملت و انقلاب اسلامی خون های عزیزان این کشور در غربت ریخته شد، مسلما هزینه مالی در بیرون از مرزها برای حفظ کشور جای شبهه و اشکال نیست.
5- اما کلام به اینجا ختم نمی شود و هرچند نوک قلم این بازیکن شایسته تیم ملی مقداری لغزش داشت ولیکن با حضور خود در جمع جهادگران بسیج دانشجویی دانشگاه شهید چمران اهواز نشان داد که فقط اهل شعار نیست و در مقام عمل هم برای مردم کشورش قدم بر می دارد و این رفتار زیبای ایشان قابل تقدیر است. و امیدواریم با چنین رفتارهای خداپسندانه ای گفتار ناصواب خود را تبدیل به حسنه کند.
به قلم : محمد صالحی
پی نوشت :
[1]. بحار الأنوار (ط - بیروت)، ج 33، ص 143، باب 16 باب کتبه ع إلى معاویة و احتجاجاته علیه و مراسلاته إلیه و إلى أصحابه.
[2]. بیانات معظم له در دیدار جمعی از خانواده های شهدای مدافع حرم، 05/11/1394
مطلب مرتبط :
چرا با وجود مناطق محروم در ایران، به لبنان، فلسطین، یمن و سوریه کمک می‌کنیم؟
ما برای توسعه کشورمان، رفع بیکاری‌ها و نابسامانی‌های اقتصادی، نیازمند پول و امکانات مادی هستیم؛ چرا باید به کشورهایی مثل لبنان، فلسطین، سوریه و یمن کمک کنیم؟
