باشگاه های فوتبال در ایران با نام فرهنگی_ورزشی اعلام موجودیت می کنند و مجوزهای لازم را اخذ و به فعالیت ادامه می‌دهند. اما متأسفانه ؛ نه ساختار استادیوم‌های ایران مطابق با استانداردهای جهانی است و نه کار فرهنگی درست در باشگاه‌ها مورد پیگیری جدی است!
راسخون :
فاجعه اول: فینال جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۸۵ میان تیم های یوونتوس و لیورپول، رویداد ناگوار ورزشگاه هیسل در بروکسل را رقم زد. تماشاگران با شکستن فنس‌هایی که بین تماشاگران دو تیم حائل شده بود، باعث کشته شدن ۳۹ هوادار ایتالیایی تیم فوتبال یوونتوس شدند.
فاجعه دوم: ۴ سال بعد حادثه هیلزبورو اتفاق افتاد؛ که یکی از مرگبارترین حوادث ورزشی در بریتانیا و تاریخ فوتبال جهان لقب گرفت.
تیم‌های لیورپول و ناتینگهام فارست در ۱۵ آوریل ۱۹۸۹ به مصاف هم رفتند؛ هنوز پنج دقیقه از بازی نگذشته بود که بیرون از مستطیل سبز، درگیری شدیدی میان تماشاگران آغاز شد. هواداران لیورپول با پریدن از روی یکدیگر و بالا رفتن از فنس‌های اطراف قصد خروج از آن منطقه پرازدحام را داشتند و برای فرار کردن از له شدن و خفگی تلاش می کردند اما متاسفانه ۹۶ نفر جان خود را از دست دادند و ۷۶۶ نفر مجروح شدند که همگی آنها جزو هوادارن لیورپول و انگلستانی بودند. آن زمان رییس وقت فیفا هواداران لیورپول را «هیولا» نامید. پلیس بریتانیا علت این حادثه مرگبار را «ازدحام جمعیت و اوباش‌گری تماشاگران لیورپولی» اعلام کرد.
فاجعه سوم: باشگاه های فوتبال در ایران با نام فرهنگی_ورزشی اعلام موجودیت می کنند و مجوزهای لازم را اخذ و به فعالیت ادامه می‌دهند. اما متأسفانه ؛ نه ساختار استادیوم‌های ایران مطابق با استانداردهای جهانی است و نه کار فرهنگی درست در باشگاه‌ها مورد پیگیری جدی است!
ساختار استادیوم‌ها مطابق با استانداردهای جهانی نیست؛ چرا که فاقد دوربین های مداربسته است. صندلی‌ها شماره گذاری نشده است یا اگر هم باشد هیچ بهره برداری از آن نمی شود و همچنین برای مسابقات فوتبال یا هر ورزش دیگری بلیط فروشی اینترنتی وجود ندارد.
کار فرهنگی نداریم چون؛ در هفته‌های ابتدایی شروع لیگ:
بارش سنگ و کلوخ در جنوب کشور و شهر اهواز عده‌ای را راهی بیمارستان کرد.
۹۰ دقیقه فحاشی و شعارهای ساختارشکن علیه تمامیت ارضی ایران یعنی خلیج فارس به راه بود.
در تهران هم فحاشی، تخریب صندلی، کندن داربست و نرده‌ها و پرتاب سنگ باعث شد ۴۳ نفر بازداشت شوند که البته بعدا با هواپیمای اختصاصی به تبریز بازگشتند و قریب به ۵۰ میلیون تومان به استادیوم آزادی هم خسارت وارد شده است.
در رشت درگیری و فحاشی بین مربی و تماشاگران فضای بسیار تلخی را ایجاد کرده بود.
در یادگار امام تبریز هم اوضاع افتضاح است. از شعارهایی که علیه جمهوری اسلامی سرداده می شود تا قومیت گرایی افراطی برخی نمایندگان آذری زبان مجلس مثل آقای قاضی پور که می گوید: «من کاری به تیمملی ندارم. من طرفدار تراکتورسازی هستم و آذربایجان و والیبال ارومیه»!!! البته در این رابطه آذری زبان های عزیز را به ستارخان ارجاع می‌دهم که به هرکس لقب ستارخان را ندهند!
بعد از جام جهانی فوتبال در روسیه و آن شادی‌های مقطعی از بازی‌های تیم ملی فوتبال ایران ، در هفته‌های گذشته ، فوتبال داخلی ایران روی خوشی و شادی به خود ندیده است.
اگر این روند وحشتناک ادامه پیدا کند ، نزدیک است که از استادیوم‌های ورزشی ایران جنازه هم‌وطنان خود را بیرون بکشیم.
ما هیچ وقت نمونة مشابهی از این میزان از خشم و خشونت در ورزش فوتبال، را نداشتیم و به نظر در صورت عدم جلوگیری از اتفاقات و معضلاتی از این دست، تنها با قتل و کشته شدن هموطنانمان، پرونده آن بسته خواهد شد.
بُعد دیگر این جریان بهره برداری رسانه‌های معاند نظام است. آنجا که از هر شعار ساختارشکن چند تماشاگرنما؛ هیولایی می سازند و اینگونه القا می کنند که اقوام ایرانی، خصوص اعراب یا آذری زبان‌ها، علقه‌ای به جمهوری اسلامی ایران ندارند و با متزلزل نشان دادن ساختارهای امنیتی و حاکمیتی، بر طبل تجزیه و جدایی‌طلبی می کوبند.
حیف این فوتبال است که سکوهای ملتهب و پریشانش کاممان را تلخ کند.
به نظر رسانه‌های ورزشی تخصصا برنامه پربیننده نود، باید به جای موشکافی خطا روی یک بازیکن یا اخطار درست یا نادرست یک داور به چنین معضلاتی بپردازد تا روشنگری لازم برای جامعه فوتبال ایجاد شود.
به قلم : سیدصادق موسوی
راسخون :
فاجعه اول: فینال جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۸۵ میان تیم های یوونتوس و لیورپول، رویداد ناگوار ورزشگاه هیسل در بروکسل را رقم زد. تماشاگران با شکستن فنس‌هایی که بین تماشاگران دو تیم حائل شده بود، باعث کشته شدن ۳۹ هوادار ایتالیایی تیم فوتبال یوونتوس شدند.
فاجعه دوم: ۴ سال بعد حادثه هیلزبورو اتفاق افتاد؛ که یکی از مرگبارترین حوادث ورزشی در بریتانیا و تاریخ فوتبال جهان لقب گرفت.
تیم‌های لیورپول و ناتینگهام فارست در ۱۵ آوریل ۱۹۸۹ به مصاف هم رفتند؛ هنوز پنج دقیقه از بازی نگذشته بود که بیرون از مستطیل سبز، درگیری شدیدی میان تماشاگران آغاز شد. هواداران لیورپول با پریدن از روی یکدیگر و بالا رفتن از فنس‌های اطراف قصد خروج از آن منطقه پرازدحام را داشتند و برای فرار کردن از له شدن و خفگی تلاش می کردند اما متاسفانه ۹۶ نفر جان خود را از دست دادند و ۷۶۶ نفر مجروح شدند که همگی آنها جزو هوادارن لیورپول و انگلستانی بودند. آن زمان رییس وقت فیفا هواداران لیورپول را «هیولا» نامید. پلیس بریتانیا علت این حادثه مرگبار را «ازدحام جمعیت و اوباش‌گری تماشاگران لیورپولی» اعلام کرد.
فاجعه سوم: باشگاه های فوتبال در ایران با نام فرهنگی_ورزشی اعلام موجودیت می کنند و مجوزهای لازم را اخذ و به فعالیت ادامه می‌دهند. اما متأسفانه ؛ نه ساختار استادیوم‌های ایران مطابق با استانداردهای جهانی است و نه کار فرهنگی درست در باشگاه‌ها مورد پیگیری جدی است!
ساختار استادیوم‌ها مطابق با استانداردهای جهانی نیست؛ چرا که فاقد دوربین های مداربسته است. صندلی‌ها شماره گذاری نشده است یا اگر هم باشد هیچ بهره برداری از آن نمی شود و همچنین برای مسابقات فوتبال یا هر ورزش دیگری بلیط فروشی اینترنتی وجود ندارد.
کار فرهنگی نداریم چون؛ در هفته‌های ابتدایی شروع لیگ:
بارش سنگ و کلوخ در جنوب کشور و شهر اهواز عده‌ای را راهی بیمارستان کرد.
۹۰ دقیقه فحاشی و شعارهای ساختارشکن علیه تمامیت ارضی ایران یعنی خلیج فارس به راه بود.
در تهران هم فحاشی، تخریب صندلی، کندن داربست و نرده‌ها و پرتاب سنگ باعث شد ۴۳ نفر بازداشت شوند که البته بعدا با هواپیمای اختصاصی به تبریز بازگشتند و قریب به ۵۰ میلیون تومان به استادیوم آزادی هم خسارت وارد شده است.
در رشت درگیری و فحاشی بین مربی و تماشاگران فضای بسیار تلخی را ایجاد کرده بود.
در یادگار امام تبریز هم اوضاع افتضاح است. از شعارهایی که علیه جمهوری اسلامی سرداده می شود تا قومیت گرایی افراطی برخی نمایندگان آذری زبان مجلس مثل آقای قاضی پور که می گوید: «من کاری به تیمملی ندارم. من طرفدار تراکتورسازی هستم و آذربایجان و والیبال ارومیه»!!! البته در این رابطه آذری زبان های عزیز را به ستارخان ارجاع می‌دهم که به هرکس لقب ستارخان را ندهند!
بعد از جام جهانی فوتبال در روسیه و آن شادی‌های مقطعی از بازی‌های تیم ملی فوتبال ایران ، در هفته‌های گذشته ، فوتبال داخلی ایران روی خوشی و شادی به خود ندیده است.
اگر این روند وحشتناک ادامه پیدا کند ، نزدیک است که از استادیوم‌های ورزشی ایران جنازه هم‌وطنان خود را بیرون بکشیم.
ما هیچ وقت نمونة مشابهی از این میزان از خشم و خشونت در ورزش فوتبال، را نداشتیم و به نظر در صورت عدم جلوگیری از اتفاقات و معضلاتی از این دست، تنها با قتل و کشته شدن هموطنانمان، پرونده آن بسته خواهد شد.
بُعد دیگر این جریان بهره برداری رسانه‌های معاند نظام است. آنجا که از هر شعار ساختارشکن چند تماشاگرنما؛ هیولایی می سازند و اینگونه القا می کنند که اقوام ایرانی، خصوص اعراب یا آذری زبان‌ها، علقه‌ای به جمهوری اسلامی ایران ندارند و با متزلزل نشان دادن ساختارهای امنیتی و حاکمیتی، بر طبل تجزیه و جدایی‌طلبی می کوبند.
حیف این فوتبال است که سکوهای ملتهب و پریشانش کاممان را تلخ کند.
به نظر رسانه‌های ورزشی تخصصا برنامه پربیننده نود، باید به جای موشکافی خطا روی یک بازیکن یا اخطار درست یا نادرست یک داور به چنین معضلاتی بپردازد تا روشنگری لازم برای جامعه فوتبال ایجاد شود.
به قلم : سیدصادق موسوی
مطلب مرتبط :
سقوط اخلاق در مستطیل سبز
تماشاگران فوتبال؛ از ایتالیا تا تهران...
خشونت و پرخاشگری در فوتبال و راه کارهای کنترل آن
تماشاچی با اخلاق
