با پایان سال 1386 پایگاه خبری - تحلیلی «فردا» به بررسی مهمترین رویدادهای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی آن می پردازد. در سال گذشته حضور چندساعته پوتین در تهران انعکاس خبری گسترده ای یافت.
در سالی که گذشت، تهران یک میهمان ویژه داشت؛ یا بهتر بگوییم، تهران یک میزبان ویژه بود.
ولادیمیر پوتین در 24 مهر 1386 وارد تهران شد تا پس از ژوزف استالین و لئونید برژنف اولین رهبر روسی باشد که در جمهوری اسلامی ایران قدم می گذارد؛ قدمی که بسیاری از آن «حلاوت دیپلماسی ایرانی»، یا «کسب اعتبار برای پوتین» و از همه بیشتر «اقتدار ایرانی» یاد می کنند.
آمدن پوتین را می توان بی شک پر سر و صدا ترین سفر یک مقام خارجی به ایران دانست؛ از ورود هیئت 180 نفره همراهانش از یک هفته قبل برای بررسی نحوه حفاظت از وی، تا شایعه ترور وی و ورود تحت تدابیر شدید امنیتی با دو فروند هواپیمایی ایلوشن و حضور کثیر نیروهای ویژه ایرانی در مسیر حرکت وی و ... از دلایل این خبرسازی است.
البته پوتین می دانست که باید بیاید؛ تا بتواند به آمریکا پاسخ دهد که او در ازای سپر موشکی آمریکا، می تواند اتحادی با ایران داشته باشد.
در این سفر پوتین که در روز تولد وی انجام گرفت، گرچه بالاخره گره رژیم حقوقی دریای خزر که متعلق به تهران است باز نشد، اما نتایج دیگری نیز داشت.
در آن سفر، پوتین توانست قرار دادهایی را امضا کند، اما از همه مهمتر پیامی داد.
ارائه پیام وی به رهبر معظم انقلاب حاکی از تیزهوشی پوتین و شناخت مناسب وی از سیاست ایران بود؛ گرچه این ارائه این پیام ابتدا از سوی علی لاریجانی اعلام شد و بعد از آن محمود احمدی نژاد تاکید کرد که «پوتین حامل هیچ پیام تازه ای نبوده ؛ اما ارسال سوخت هسته ای بوشهر را می توان از اثرات آن دانست.
در سالی که گذشت، تهران یک میهمان ویژه داشت؛ یا بهتر بگوییم، تهران یک میزبان ویژه بود.
ولادیمیر پوتین در 24 مهر 1386 وارد تهران شد تا پس از ژوزف استالین و لئونید برژنف اولین رهبر روسی باشد که در جمهوری اسلامی ایران قدم می گذارد؛ قدمی که بسیاری از آن «حلاوت دیپلماسی ایرانی»، یا «کسب اعتبار برای پوتین» و از همه بیشتر «اقتدار ایرانی» یاد می کنند.
آمدن پوتین را می توان بی شک پر سر و صدا ترین سفر یک مقام خارجی به ایران دانست؛ از ورود هیئت 180 نفره همراهانش از یک هفته قبل برای بررسی نحوه حفاظت از وی، تا شایعه ترور وی و ورود تحت تدابیر شدید امنیتی با دو فروند هواپیمایی ایلوشن و حضور کثیر نیروهای ویژه ایرانی در مسیر حرکت وی و ... از دلایل این خبرسازی است.
البته پوتین می دانست که باید بیاید؛ تا بتواند به آمریکا پاسخ دهد که او در ازای سپر موشکی آمریکا، می تواند اتحادی با ایران داشته باشد.
در این سفر پوتین که در روز تولد وی انجام گرفت، گرچه بالاخره گره رژیم حقوقی دریای خزر که متعلق به تهران است باز نشد، اما نتایج دیگری نیز داشت.
در آن سفر، پوتین توانست قرار دادهایی را امضا کند، اما از همه مهمتر پیامی داد.
ارائه پیام وی به رهبر معظم انقلاب حاکی از تیزهوشی پوتین و شناخت مناسب وی از سیاست ایران بود؛ گرچه این ارائه این پیام ابتدا از سوی علی لاریجانی اعلام شد و بعد از آن محمود احمدی نژاد تاکید کرد که «پوتین حامل هیچ پیام تازه ای نبوده ؛ اما ارسال سوخت هسته ای بوشهر را می توان از اثرات آن دانست.