کشورهاي صنعتي جهان در حالي تلاش مي کنند به چنين مشکلات و بحرانهايي رسيدگي کنند که تقريباً خود آنها عامل بوجود آمدن تمام اين معضلات در جهان هستند. به همين علت نشست آنان در کنار مخالفت هاي مردم بسياري از کشورها با محوريت بررسي بحران غذا و فقر در آفريقا کار خود را آغاز کرد. نشست اين دوره سران "جي 8" با پيشنهاد "جرج بوش" رييس جمهور آمريکا به بحران فقر و گرسنگي در آفريقا مي پردازد و اين در حالي است که ساير موضوعات مورد علاقه ديگر سران از جمله تغييرات آب و هوايي در سايه اين موضوع قرار گرفته است.
"بوش" در توجيه پيشنهاد خود به نخست وزير ژاپن گفت: مسئله تغييرات آب و هوايي اهميت زيادي براي ما دارد اما مهمتر از آن بحراني است که گريبانگير مردم و کودکان آفريقا شده است. وي با لفاظي هاي خود در مورد رنج ها و مصيبت هاي مردم و کودکان آفريقا اينگونه وانمود کرد که گويي عامل اين مسائل قدرتي خارج از اين کره بود و آمريکا از آن بي خبر است.
رئيس جمهور آمريکا با اشاره به آمار بيماري و تلفات کودکان در نقاط مختلف قاره آفريقا به نياز مبرم آنان به کمک هاي بين المللي اشاره کرده و وظيفه اصلي اين نشست را پرداختن به بحران جهاني غذا و فقر و گرسنگي آفريقا دانست.
اين در حالي است که ديگر اعضاي گروه هشت بر مسائل ديگري چون تغييرات آب و هوايي تأکيد داشتند و پس از آن بحران اقتصادي و افزايش بهاي جهان نفت در رده بعدي تصميم گيري هاي اين نشست قرار داشت.
"بوش" با اين کار از يک سو انتقادات در مورد عدم همکاري واشنگتن با برنامه هاي جهاني کاهش آلايندگي هوا را به دست فراموشي سپرده و از سويي ديگر چهره دولت رو به زوال خود را به عنوان دولتي مدافع حقوق گرسنگان و کودکان کشورهاي فقير معرفي نمود.
نشست کشورهاي صنعتي در حالي با موضوعيت فقر، بحران غذا، آلودگي هوا و بحران هاي اقتصادي تشکيل مي شود که خود اين کشورها اصلي ترين دليل بوجود آمدن اين عوامل هستند و در حالي که سياست هاي خودخواهانه آنان روز به روز بر فلاکت ساکنان کره زمين و نابودي منابع آن مي افزايد اکنون داعيه نجات جهات از زبان آن ها شنيده مي شود.
به نظر مي رسد اين نشست نيز همچون نشست هاي پيشين "جي 8" تنها در حد حرف و سخن باقي بماند و نتيجه قابل توجهي براي حل معضلات ذکر شده بدست نيايد. چرا که اگر قرار بود با چنين اقداماتش فقر جهاني ريشه کن شود بايد در دوران روساي دولت پيشين اين کشورها اين اقدام صورت مي گرفت.
دليل عمده اي که براي ناموفق خواندن برگزاري اين نشست مي توان عنوان کرد اين است که کشورهاي صنعتي تنها با اختصاص مقاديري بودجه و رد و بدل کردن اظهارات عوامفريبانه سياست هاي پيشين خود را ادامه مي دهند. اين تصميمات از آنجا که در وهله اول تضمين کننده امنيت اقتصادي و سياسي خود اين دولت هاست، نمي تواند راه حلي براي نجات فقرا و ريشه کن کردن فقر و گرسنگي بيابد.
از همين روست که لزوم ايجاد گروهي به نام "دي 8" در کنار اين گروه مشاهده مي شود. به نظر مي رسد تنها با عزم عمومي کشورهاي فقير و در حال توسعه مي توان به اين نابرابري ها پايان داد چرا که شکمهاي سير دولتمردان اين کشورها از مال گرسنگان فقير اطلاعتي ندارد. به عبارت ديگر گرده اين مشکل بزرگ تنها بدست خود کشورهاي فقير باز مي شود.
