سریال های تلویزیونی در ماه مبارک رمضان از رونق بالایی برخوردار است. این سریال ها از سه شنبه آغاز شده اند و انتظار می رود طی یک ماه کم و بیش مردم را با خود درگیر سازند.
تاکنون فیلم های بسیاری از سیمای جمهوری اسلامی پخش شده که بعضاً تا چندی نقل محافل مردمی و حتی خواص بوده اند ولی اگر خوب دقت کنیم این سریال ها دارای اثرگذاری چندانی نیستند و بعد از اتمام از ذهن ها محو می شوند و چون مدتی بگذرد حتی در خاطره ها هم یادی باقی نمی گذارند. اشکال عدم اثرگذاری این برنامه های تلویزیونی چیست؟ مختصراً دو اشکال عمده را می توان برای آنها برشمرد که با وجود تخصیص بودجه های هنگفت متاسفانه در حد سرگرمی چند روزه باقی می مانند و در جامعه آثار محسوسی از آنها به چشم نمی خورد، آثاری که منجر به تحول یا زمینه ساز تحول شوند.
اولین اشکال، دولتی و دستوری بودن آنها است. صدا و سیما به واسطه وظایف حکومتی خود در چارچوب خاصی حرکت می کند و طبعاً تنها پذیرای آثاری می تواند باشد که مقید به همین چارچوب باشند. کاملاً روشن است که اگر از چارچوب مذکور عبوری هم صورت گیرد به سرعت فرمان بازگشت صادر می شود و دیده ایم که گاهی انتهای یک سریال با ابتدا و نوع حرکتش سازگاری ندارد و بیشتر براساس مصالح تدوین خاصی را نپذیرفته است، اگر به جز صدا و سیما با پول و امکاناتی که در این بخش وجود دارد حتی در چارچوب وزارت ارشاد امکان ساخت فیلم و سریال وجود داشت قطعاً تکثر بیشتری حاصل می شد و تضارب و رقابت حرف های نو و ماندگاری را به ارمغان می آورد. اشکال دوم که ناشی از وضعیت کلی جامعه ما هم هست اینکه سریال ها اغلب یکی، دو ماهه یا چند ماهه هستند و به هر میزان اثرگذاری که داشته باشند به سرعت از ذهن ها و خاطره ها رخت بر می بندند.
تاکنون کمتر شاهد سریالی بوده ایم که مدت نمایشش به سال کشیده شده باشد، گویی در جامعه ما هیچ چیز نهادینه نمی شود و اجتماع ما در بستری از گذر و عبور قرار گرفته است. در جایی می خواندم که فلان سریال انگلیسی بعد از 40 سال نمایش بدون وقفه بالاخره به پایان رسید و این در حالی بود که سریال هایی با قدمت بیشتر هم در چنین کشورهایی به نمایش عمومی درآمده اند.
.jpg "چرا پیامبران و ائمه (ع) بیمار می‌شوند؟ ضعف بشری و مقام عصمت")
