هر رقابتي نيازمند قواعد و آموزش پايبندي به مقدرات آن است. پذيرش داوري، نظارت قانوني و از همه مهم‌تر تن‌دادن به نتيجه يك رقابت، شرط اصلي ورود به اين صحنه‌هاست و فرض اول اين است كه نامزدهاي انتخابات رياست‌جمهوري پيش از ورود به قواعد يك رقابت دموكراتيك تن داده‌‌اند.
متاسفانه بيانيه‌هاي صادره از سوي آقايان موسوي و كروبي مفاهيمي متفاوت را به ذهن متبادر مي‌سازد. همان مفهومي كه ماه‌ها قبل القاء آن را آغاز كردند. «اگر بگذارند ميرحسين موسوي پيروز مي‌شود» معناي مخالف اين القاء اين بود كه اگر پيروز نشد، نگذاشتند.
بيش از آن كه نتيجه انتخابات و ميزان مشاركت بهت‌آور باشد، بيانيه‌هاي صادره بهت‌آفرين است. آيا واقعا اين بيانيه‌ها را آقايان موسوي و كروبي نوشته‌اند؟
آيا احترام به راي مردم اين‌گونه بايد به نمايش گذاشته شود كه آن را «خيمه‌شب‌بازي دست‌اندركاران انتخابات و صداوسيما» بناميم.
آقايان بهتر است با تسليم به خواست ملت به تحليل ضعف‌ها و نقاط كور و منفي تبليغات خود نگاهي بيندازند.
مردم مي‌پرسند مگر ناظران و نمايندگان نامزدها بر سر صندوق‌ها حضور نداشتند كه داشتند و مگر شمارش‌ها و صورتجلسات و آراء به امضا آنان نرسيده كه رسيده پس اعتراض‌ها به چيست؟ موج سبز امروز بيش از هر چيز نيازمند عقلانيت در مواجهه با يك ناكامي سياسي است. عرصه سياست همواره با تصويرهاي پي‌درپي شكست و پيروزي ظاهري مواجه بوده است. هرچند در نگاهي بلندتر در عرصه‌اي كه گلوها براي خدمت فرياد برمي‌آوردند شكست و پيروزي بي‌معناست.
فراموش نكرده‌ايم انتخابات دوم خرداد 76 نيز تصويري بود از رقابتي تنگاتنگ.
ناطق نوري نامزد مورد حمايت جريان اصولگرا در مقابل سيد محمد خاتمي در حالي كه شمارش آرا به اتمام هم نرسيده بود با پيام تبريك خود به رئيس‌جمهور منتخب پايبندي خود به قواعد دموكراتيك را نشان داد.
نامزدهاي معترض امروز نيز مي‌توانستند اعتراضات خود را با ادبيات و روشي بهتر مطرح كنند تا هم منجر به تنش‌هاي اجتماعي نشود و هم بدون بهانه‌جويي و غوغاسالاري خواسته‌هاي خود را در مسيرهاي قانوني تعيين‌شده دنبال كنند.
در پس واژه‌هاي اين بيانيه‌هاي اهانت‌آميز مي‌توان تاثيرات همان لايه‌هاي تند و افراطي را مشاهده كرد كه همواره از نقش‌آفريني آنان در پشت صحنه‌ها نگران بوديم.
كاش آقايان به جاي تحريكات و اهانت‌ها، اخلاق شكست و پيروزي را به جواناني كه اولين گام‌هايشان را در مسير مردم‌سالاري ديني برداشته بودند، مي‌آموختند.
متاسفانه بيانيه‌هاي صادره از سوي آقايان موسوي و كروبي مفاهيمي متفاوت را به ذهن متبادر مي‌سازد. همان مفهومي كه ماه‌ها قبل القاء آن را آغاز كردند. «اگر بگذارند ميرحسين موسوي پيروز مي‌شود» معناي مخالف اين القاء اين بود كه اگر پيروز نشد، نگذاشتند.
بيش از آن كه نتيجه انتخابات و ميزان مشاركت بهت‌آور باشد، بيانيه‌هاي صادره بهت‌آفرين است. آيا واقعا اين بيانيه‌ها را آقايان موسوي و كروبي نوشته‌اند؟
آيا احترام به راي مردم اين‌گونه بايد به نمايش گذاشته شود كه آن را «خيمه‌شب‌بازي دست‌اندركاران انتخابات و صداوسيما» بناميم.
آقايان بهتر است با تسليم به خواست ملت به تحليل ضعف‌ها و نقاط كور و منفي تبليغات خود نگاهي بيندازند.
مردم مي‌پرسند مگر ناظران و نمايندگان نامزدها بر سر صندوق‌ها حضور نداشتند كه داشتند و مگر شمارش‌ها و صورتجلسات و آراء به امضا آنان نرسيده كه رسيده پس اعتراض‌ها به چيست؟ موج سبز امروز بيش از هر چيز نيازمند عقلانيت در مواجهه با يك ناكامي سياسي است. عرصه سياست همواره با تصويرهاي پي‌درپي شكست و پيروزي ظاهري مواجه بوده است. هرچند در نگاهي بلندتر در عرصه‌اي كه گلوها براي خدمت فرياد برمي‌آوردند شكست و پيروزي بي‌معناست.
فراموش نكرده‌ايم انتخابات دوم خرداد 76 نيز تصويري بود از رقابتي تنگاتنگ.
ناطق نوري نامزد مورد حمايت جريان اصولگرا در مقابل سيد محمد خاتمي در حالي كه شمارش آرا به اتمام هم نرسيده بود با پيام تبريك خود به رئيس‌جمهور منتخب پايبندي خود به قواعد دموكراتيك را نشان داد.
نامزدهاي معترض امروز نيز مي‌توانستند اعتراضات خود را با ادبيات و روشي بهتر مطرح كنند تا هم منجر به تنش‌هاي اجتماعي نشود و هم بدون بهانه‌جويي و غوغاسالاري خواسته‌هاي خود را در مسيرهاي قانوني تعيين‌شده دنبال كنند.
در پس واژه‌هاي اين بيانيه‌هاي اهانت‌آميز مي‌توان تاثيرات همان لايه‌هاي تند و افراطي را مشاهده كرد كه همواره از نقش‌آفريني آنان در پشت صحنه‌ها نگران بوديم.
كاش آقايان به جاي تحريكات و اهانت‌ها، اخلاق شكست و پيروزي را به جواناني كه اولين گام‌هايشان را در مسير مردم‌سالاري ديني برداشته بودند، مي‌آموختند.
