حوادث و رفتارهاى پس از انتخابات رياست جمهورى موجب هزينه هاى زيادى شد كه اكثر هزينه هاى آن از جيب نظام اسلامى پرداخت گرديد. از جمله اين هزينه ها عبارتند از
۱- هزينه از آبروى نظام
۲- هزينه از آبروى افراد
۳- هزينه جانى برخى از افراد
۴- هزينه هاى مالى از بيت المال
۵- هزينه مادى از افراد حقيقى
براى پيدا كردن دليل اين همه هزينه، علل حدوث مقدم بر رفتارهاى بعدى است. اكثر ناظران حوادث اخير زيربناى پرداخت هزينه هاى اخير را در تصميم عده اى براى عبور از نظام مى دانند و دسته اى ديگر با نگاه تعديل شده اى علت آن را عبور از ساز و كارهاى قانونى براى اعتراض به نتيجه انتخابات مى دانند. هر كدام از اين موارد كه مورد قبول باشد قابل تعقيب قضائى است. مسبب اصلى حوادث اخير (موسوى) معتقد است كه اگر مجوزهاى قانونى صادر مى شد حركت هاى خشونت بار به وقوع نمى پيوست. براى پاسخ به اين مدعا دو نكته اساسى را نبايد از نظر دور داشت:
۱- مگر مى شود براى يك مطالبه غيرقانونى درخواست مجوز قانونى صادر كرد؟
۲- مگر حمله به حوزه مقاومت بسيج در ميدان آزادى پس از پايان راهپيمايى آرامى كه شخص ايشان نيز در آن سخنرانى كرد، اتفاق نيفتاد؟
بنابراين، بايد از ساده انديشى به در آييم كه اگر مجوز صادر مى شد، هيچ اتفاقى نمى افتاد، شروع با موسوى بود اما اين ضدانقلاب بود كه پايان ماجرا را ترسيم مى كرد. ضدانقلاب از بستر بى قانونى ما استفاده كرد و تنها اوست كه هزينه اى هم نمى پردازد. نظام جمهورى اسلامى ناخواسته هزينه هاى سنگينى را پرداخت كرد كه بخشى از آن به شرح ذيل است:
۱- به سخره گرفتن انتخابات ۴۰ ميليونى توسط غرب
۲- شهادت جمعى از بهترين فرزندان انقلاب در درگيرى ها (جوانان بسيجى)
۳- اتهام به دولت مبنى بر عدم توان برقرارى امنيت در خيابان ها و منحل شدن كسب و كار مردم
۴- پرداخت هزينه هاى مادى وارده به اموال عمومى
۵- اشتباهات تاكتيكى برخى گروه ها و افراد منتسب به نظام و از دست رفتن هميشگى آنها
۶- قرار گرفتن بخش هايى از مردم در مقابل همديگر
۷- هجمه همه جانبه و رسانه اى غرب به جمهورى اسلامى
۸- تلخ شدن شيرينى بزرگترين حماسه حضور
و... اما مبدع و طراحان و قانون گريزان چه هزينه اى پرداخت كرده اند؟
به زعم بسيارى از مردم آنان هنوز هزينه اى پرداخت نكرده اند. اما اگر عميق تر به صحنه بنگريم طراحان و شروع كنندگان نيز هزينه هايى را پرداخت كرده اند اما چون جنبه حقوقى هزينه ها ملموس نيست، اصل پرداخت هزينه نيز به چشم نمى آيد. موسوى و دوستانش دو هزينه اساسى را تاكنون پرداخت كردند:
۱- قانون گريزى خود را به اثبات رسانده اند
۲- حمايت رسمى و علنى و همه جانبه غرب از خود را مشاهده كرده اند. حمايت غرب از آنان حتى اگر خود نيز نخواهند، يك ننگ ابدى است. مگر امام راحل كه موسوى خود را سينه زن انحصارى وى مى داند، نمى فرمود: «هر موقع دشمن از شما تعريف كرد در كار خود شك كنيد، دشمن بى جهت از شما تعريف نمى كند». موسوى به رغم تعريف دشمن همچنان مسيرى كه خوشحالى بيشتر دشمن را ميسر سازد، ادامه مى دهد و...
اما پرداخت هزينه بايد به همين جا ختم نگردد. عقب نشينى احتمالى و توام با موضع حق به جانب و طلبكارانه موسوى پايان ماجرا نيست، اينجا آغاز ماجراست، موسوى بايد:
۱- تهديد امنيت ملى را پاسخگو باشد
۲- اقدامات غيرقانونى را جواب دهد
۳- هزينه و ديه مقتولان و شهدا را شخصاً پرداخت كند
۴- خسارات وارده به اماكن عمومى و خصوصى را پرداخت كند و اگر شخصاً ندارد مى تواند از اوباما وام بگيرد. زيرا اين اولين بار است كه يك رئيس جمهورى در آمريكا، از يك كانديداى شكست خورده در ايران نام مى برد و حمايت مى كند و وى را مى ستايد.
اوباما مى گويد: «ميرحسين موسوى به منشاالهام بخش آن دسته از هموطنان خود تبديل شده است كه خواهان گشايشى به سوى غرب هستند». آقاى موسوى شما چه مى كنيد كه اوباما از آن گشايش به سوى غرب را در شامه خود حس مى كند؟ آيا براى اين گشايش نبايد هزينه اى را پرداخت؟ در فرداى حادثه بايد محاكم عدل برپا شود و موسوى به همه اين مسائل پاسخ دهد، البته اين بدان معنى نيست كه هر كس اشتباهى كرد و به خاطر آن اشتباه تنبيه شد در خانواده انقلاب نيست، انقلاب بايد فرزندان خود را تشويق و تنبيه كند تا توليد انگيزه جهت استمرار قانون در جامعه دوچندان شود. هزينه ديگرى كه موسوى بايد بپردازد آن است كه اگر ايشان در انتخابات ديگرى مجدداً هوس ثبت نام كرد، اول تعهد محضرى از وى اخذ شود كه داور اين مسابقه را در همه مراحل انتخابات قبول داشته باشد و دقيقه ۸۹ به دقيقه اول بازى اعتراض نكند و از بازى باخته قهرمان بيرون نيايد، صحنه انتخابات محشر قهرمان سوزى است.
/2759/
۱- هزينه از آبروى نظام
۲- هزينه از آبروى افراد
۳- هزينه جانى برخى از افراد
۴- هزينه هاى مالى از بيت المال
۵- هزينه مادى از افراد حقيقى
براى پيدا كردن دليل اين همه هزينه، علل حدوث مقدم بر رفتارهاى بعدى است. اكثر ناظران حوادث اخير زيربناى پرداخت هزينه هاى اخير را در تصميم عده اى براى عبور از نظام مى دانند و دسته اى ديگر با نگاه تعديل شده اى علت آن را عبور از ساز و كارهاى قانونى براى اعتراض به نتيجه انتخابات مى دانند. هر كدام از اين موارد كه مورد قبول باشد قابل تعقيب قضائى است. مسبب اصلى حوادث اخير (موسوى) معتقد است كه اگر مجوزهاى قانونى صادر مى شد حركت هاى خشونت بار به وقوع نمى پيوست. براى پاسخ به اين مدعا دو نكته اساسى را نبايد از نظر دور داشت:
۱- مگر مى شود براى يك مطالبه غيرقانونى درخواست مجوز قانونى صادر كرد؟
۲- مگر حمله به حوزه مقاومت بسيج در ميدان آزادى پس از پايان راهپيمايى آرامى كه شخص ايشان نيز در آن سخنرانى كرد، اتفاق نيفتاد؟
بنابراين، بايد از ساده انديشى به در آييم كه اگر مجوز صادر مى شد، هيچ اتفاقى نمى افتاد، شروع با موسوى بود اما اين ضدانقلاب بود كه پايان ماجرا را ترسيم مى كرد. ضدانقلاب از بستر بى قانونى ما استفاده كرد و تنها اوست كه هزينه اى هم نمى پردازد. نظام جمهورى اسلامى ناخواسته هزينه هاى سنگينى را پرداخت كرد كه بخشى از آن به شرح ذيل است:
۱- به سخره گرفتن انتخابات ۴۰ ميليونى توسط غرب
۲- شهادت جمعى از بهترين فرزندان انقلاب در درگيرى ها (جوانان بسيجى)
۳- اتهام به دولت مبنى بر عدم توان برقرارى امنيت در خيابان ها و منحل شدن كسب و كار مردم
۴- پرداخت هزينه هاى مادى وارده به اموال عمومى
۵- اشتباهات تاكتيكى برخى گروه ها و افراد منتسب به نظام و از دست رفتن هميشگى آنها
۶- قرار گرفتن بخش هايى از مردم در مقابل همديگر
۷- هجمه همه جانبه و رسانه اى غرب به جمهورى اسلامى
۸- تلخ شدن شيرينى بزرگترين حماسه حضور
و... اما مبدع و طراحان و قانون گريزان چه هزينه اى پرداخت كرده اند؟
به زعم بسيارى از مردم آنان هنوز هزينه اى پرداخت نكرده اند. اما اگر عميق تر به صحنه بنگريم طراحان و شروع كنندگان نيز هزينه هايى را پرداخت كرده اند اما چون جنبه حقوقى هزينه ها ملموس نيست، اصل پرداخت هزينه نيز به چشم نمى آيد. موسوى و دوستانش دو هزينه اساسى را تاكنون پرداخت كردند:
۱- قانون گريزى خود را به اثبات رسانده اند
۲- حمايت رسمى و علنى و همه جانبه غرب از خود را مشاهده كرده اند. حمايت غرب از آنان حتى اگر خود نيز نخواهند، يك ننگ ابدى است. مگر امام راحل كه موسوى خود را سينه زن انحصارى وى مى داند، نمى فرمود: «هر موقع دشمن از شما تعريف كرد در كار خود شك كنيد، دشمن بى جهت از شما تعريف نمى كند». موسوى به رغم تعريف دشمن همچنان مسيرى كه خوشحالى بيشتر دشمن را ميسر سازد، ادامه مى دهد و...
اما پرداخت هزينه بايد به همين جا ختم نگردد. عقب نشينى احتمالى و توام با موضع حق به جانب و طلبكارانه موسوى پايان ماجرا نيست، اينجا آغاز ماجراست، موسوى بايد:
۱- تهديد امنيت ملى را پاسخگو باشد
۲- اقدامات غيرقانونى را جواب دهد
۳- هزينه و ديه مقتولان و شهدا را شخصاً پرداخت كند
۴- خسارات وارده به اماكن عمومى و خصوصى را پرداخت كند و اگر شخصاً ندارد مى تواند از اوباما وام بگيرد. زيرا اين اولين بار است كه يك رئيس جمهورى در آمريكا، از يك كانديداى شكست خورده در ايران نام مى برد و حمايت مى كند و وى را مى ستايد.
اوباما مى گويد: «ميرحسين موسوى به منشاالهام بخش آن دسته از هموطنان خود تبديل شده است كه خواهان گشايشى به سوى غرب هستند». آقاى موسوى شما چه مى كنيد كه اوباما از آن گشايش به سوى غرب را در شامه خود حس مى كند؟ آيا براى اين گشايش نبايد هزينه اى را پرداخت؟ در فرداى حادثه بايد محاكم عدل برپا شود و موسوى به همه اين مسائل پاسخ دهد، البته اين بدان معنى نيست كه هر كس اشتباهى كرد و به خاطر آن اشتباه تنبيه شد در خانواده انقلاب نيست، انقلاب بايد فرزندان خود را تشويق و تنبيه كند تا توليد انگيزه جهت استمرار قانون در جامعه دوچندان شود. هزينه ديگرى كه موسوى بايد بپردازد آن است كه اگر ايشان در انتخابات ديگرى مجدداً هوس ثبت نام كرد، اول تعهد محضرى از وى اخذ شود كه داور اين مسابقه را در همه مراحل انتخابات قبول داشته باشد و دقيقه ۸۹ به دقيقه اول بازى اعتراض نكند و از بازى باخته قهرمان بيرون نيايد، صحنه انتخابات محشر قهرمان سوزى است.
/2759/
