سرجهازیههای فوتبال ایران رفتهاند و تازه واردهایی آمدند که حتی برای دیدنشان داریم لحظه شماری میکنیم. استیلی را روی نیمکت استیل آذین ببینید. او سرانجام طعم سرمربیگری را خواهد چشید... البته با تیمی که بیشتر اسم دارد و ستاره تا بازیکن!
در فاصله کمتر از چند ساعت تا افتتاحیه لیگ برتر، باید سلامی گرم داشته باشم به تازه واردهای لیگ برتر. به چهرههایی که امسال جانشین نام های همیشه حاضر، تکراری و البته نه چندان پربازده لیگ شدهاند و همین حضورشان میتواند نوید دهنده جذابیتی بیشتر در لیگ برتر باشد.
وقتی نگاهی گذرا به حاضران و غایبان لیگ میاندازیم، متوجه غیبت نامهایی میشویم که حکم سرجهازی فوتبال ایران را داشتند. فیروز کریمی نیست و این غیبت، انگار هیچ کس را آزار نمیدهد!
شاید فقط دلمان هوای لودگی اش را بکند که البته این شاید تلخترین اتفاق برای مردی باشد که مدعی بود تئوریسین لیگ برتر است. بیژن ذوالفقارنسب و فوتبال دفاعیاش با هم به لیگ یک کوچ کردهاند و دیگر فریادهای دکتر ضدفوتبال را در ورزشگاهها نخواهیم شنید.
فرهاد کاظمی کجاست؟ او سرانجامی تلخ را در فوتبال ایران تجریه میکند... روزهایی سراسر ناکامی که او را حتی در لیگ یک هم جا نداد!
یاوری نیست... مردی که هرگز طعم قهرمانی و حتی نایب قهرمانی را در طول عمر مربیگریاش نچشید و اما قراردادهایی هنگفت را پیش روی مدیران باشگاهی قرار میداد! یاوری رفت و غلام پیروانی هم جای خالی اش را به ما هدیه داد.
هرچند پیروانی هرگز کاریزمای یک مربی درجه اولی و فنی را نداشت، اما در اصل جای خالی چهره محبوب را احساس خواهیم کرد.
***
سرجهازیههای فوتبال ایران رفتهاند و تازه واردهایی آمدند که حتی برای دیدنشان داریم لحظه شماری میکنیم. استیلی را روی نیمکت استیل آذین ببینید. او سرانجام طعم سرمربیگری را خواهد چشید... البته با تیمی که بیشتر اسم دارد و ستاره تا بازیکن!
سرجهازیههای فوتبال ایران رفتهاند و تازه واردهایی آمدند که حتی برای دیدنشان داریم لحظه شماری میکنیم. استیلی را روی نیمکت استیل آذین ببینید. او سرانجام طعم سرمربیگری را خواهد چشید... البته با تیمی که بیشتر اسم دارد و ستاره تا بازیکن!
امیر قلعه نویی مطمئنا رهرو مطلق راه پروین است. او که سعی میکند خود را در قاب شناسنامه استقلال جای دهد، این فصل میکوشد بخشی از کانون هواداران استقلال را به سوی خود بکشد. هرچند نام تازهای نیست، اما یکی از مهمترین جاذبههای لیگی محسوب میشود که از همین امروز استارت میخورد.
در تبریز هم خبرهایی است. هرچند شاخص ترین «ف.ک» های فوتبال ایران از لیگ برتر رانده شده اند،اما فراز کمالوند همچنان کنار ماست! او را باید فرزند خلف کریمی و کاظمی دانست که حالا باید در همه زمینهها جای این دو را پر کند.
گزینه بعدی کیست؟ کدام چهره درلیگ برتر برای شما جذاب است؟! شاید به کرانیکار رای دهید که از تیم ملی کرواسی و العین امارات به تهران آمده است. او میتوان یکی از بهترین مربیانی شناخته شود که وارد تهران شده، اما این فقط قضاوتی است بر روی نام او. مثل برندتس هلندی که فوتبال هجومی را به راه آهن آورده. زوج مرفاوی و مولر میتواند هز چشمی را به خود خیره کند.
جذابیت فوق العاده را میبینیم. فوتبال بلوک شرق اروپا، فوتبال هجومی هلند و فوتبال منطقی آلمان همگی در این لیگ جایی پیدا کردهاند. اما همچنان چشم مان میچرخد... منصوریان را میبینیم که زورش به قدرت پورحیدری نرسید.
مهابادی را میبینیم که دوباره فرصتی برای بازگشت به لیگ یافت. این اسامی هم میتوانند در طول فصل خالق اتفاقاتی جدید باشند. یکی در همدان و دیگری در شیراز.
***
گفتیم و نوشتیم از جذابیتهای خاص لیگ برتر! اما آن چه بیش از هر چیز در این بین اهمیت پیدا میکند، نگاهی است که سازمان لیگ برتر به شکل برگزاری مسابقات دارد. آیا قرار است باز هم همه چیز تحت تاثیر منشور اخلاقی (که فقط در فوتبال باید یک حاشیه باشد، اما در نگاه عزیز محمدی به اصل تبدیل شده) قرار گیرد؟!
آیا میخواهیم اشتباهی که در مورد علی دایی در زمینه آمادهسازی تیم ملی آن هم در اردوهای کوچک و بیارزش مرتکب شدیم را این بار در لیگ کنونی تکرار کنیم؟! نداشتن لیگی منسجک سرانجامی داشت مثل سقوط و نزول فوتبال ایران!
سازمان لیگ مهمترین نقش را در حفظ جذابیت این لیگ بازی میکند. لیگی که به خودشناسی رسیده و بیکارهها را اخراج کرده، اگر با شوکهای منفی و بازدارنده سازمان روبرو شود، بیتردید لطماتی جبران ناپذیر خواهد خورد.
