امام علی بن موسی الرضا (ع)، هشتمین امام از سلاله پاک رسول خدا (ص) در سحرگاه روز 29 صفر سال 203 هجری قمری به شهادت رسید،ایشان در دوره خویش سرآمد عالمان بود.
به گزارش راسخون به نقل از ایرنا ، امام هشتم شیعیان، حضرت علی بن موس الرضا (ع) برطبق قول مشهور در تاریخ 11 ذیقعده سال 148 و بنا به قول دیگری 11 ذیحجه در مدینه چشم به جهان گشود.
نام شریف آن حضرت، ˈعلیˈ، کنیه ایشان ˈابوالحسنˈ و القاب شریفش ˈرضا، صابر، فاضل، رضی، و وفیˈ که ˈرضاˈ از همه معروفتر است.
مادر آن حضرت، اسامی متعددی داشتند، از جمله: تکتم، نجمه، سمانه، اروی و ام البنین، نجمه ، مادر بزرگوار امام رضا(ع ) و از زنان مومنه، پارسا، نجیب و پاکیزه بود.
حضرت رضا (ع) به علم و دانش معروف و مشهور بودند مامون، خلیفه عباسی، مجالس متعددی با حضور فقها، متکلمین و علمای ادیان مختلف تشکیل می داد تا با آن امام مناظره کنند و ایشان که از آبشخور وحی، سیراب و دروازه شهر علم و حکمت نبوی بودند، درپاسخگویی مباحث علمی بر همه غالب می شدند و همگان به قصور فهم و دانش خویش در برابر این دریای بی پایان اعتراف می نمودند.
از جمله خصوصیات اخلاقی آن حضرت ایشان هیچ گاه سخنی را قطع نمی کردند در حضور دیگران پای خود را دراز نمی کردند و هیچ گاه آب دهان بر زمین نمی انداختند و چون سفره غذا را می گستراندند، با تمام غلامان خود بر سر سفره حاضر می شدند و غذا می خوردند و از هر غذایی که در سفره بود، بهترین قسمت آن را جدا کرده، برای مستمندان می فرستادند.
بسیار صدقه می دادند و این کار رابیشتر اوقات در تاریکی شب به انجام می رساندند.
مامون، خلیفه عباسی، همچون اسلاف پیشینش، اهل بیت پیامبر (ع) را بزرگترین مانع حکومت خود می دانست،
لذا در صدد مهارکردن این خطر عظیم برآمد، ولی نه به روش پیشینیان که همواره از راه زور وارد می شدند و با سیاستی ماهرانه، امام را به خراسان طلبید.
ابتدا خواست خود را از خلافت عزل کند و امام را به این مقام منصوب کند تا هم مقام خلافت را (که منصبی الهی است) پایین آورد منصبی دنیایی وانمود سازد و در نظر مردم پست جلوه دهد و همچنین وانمود کند که لازم نیست خلیفه را پیامبر و ائمه (ص) از جانب خداوند معرفی کنند، بلکه او نیز می تواند چنین کند و امام را نیز طالب حکومت معرفی کند.
همچنین او قصد داشت شورش هایی را که در اطراف مملکت اسلامی توسط سادات رهبری می شد خاموش سازد زیرا اگر بزرگ خاندان تشیع و رهبر آنان با حکومت سازش می کرد، بقیه نیز مهر سکوت بر لب می زدند.
نفوذ معنوی امام چنان عظیم بود که نقشه های شوم مامون نقش بر آب شد و نتوانست نتیجه ای مطلوب از عمل خود بگیرد لذا تصمیم گرفت آن حضرت را به شهادت برساند.
امام هنگام ورود به خراسان به منزل ˈحمید بن قحطبهˈ وارد شدند و محل قبر خود را مشخص ساختند.
حضرت به ˈاباصلتˈ یکی از اصحاب خود فرمودند: مامون مرا شهید خواهد کرد و می خواهد قبر پدرش را قبله قبر من قرار دهد (یعنی مرا طوری دفن کند که روی من به طرف قبر او باشد)، ولی سنگ بزرگی در آن محل است که کسی نخواهد توانست آن را بشکند.
آنگاه کیفیت حفر قبر خود را برای وی توضیح دادند.
مامون آن حضرت را با انگور مسموم وبنا به روایتی، با انار مسموم و به شهادت رساند.
در تاریخ شهادت آن حضرت اختلاف است، بعضی 14 و بعضی 17 و بعضی روز آخر ماه صفر سال 203 و بعضی 23 ذیقعده را تاریخ شهادت ایشان دانسته اند.
/7432/
