در این گزارش خطبه 192 نهج البلاغه مورد بررسی قرار خواهد گرفت.
به گزارش راسخون به نقل از باشگاه خبرنگاران :
همانا همواره عزت و سربلندی از آن خداوندی است که جامه ی عزت و عظمت را پوشیده و مخلوقات در برابرش چون مور ضعیف و ناتوانند، او که هر کس را اشاره کند می بخشد و هر دم که اراده کند می گیرد، عزت و عظمتی که آن را حریم و مرزی بین خود و بندگانش قرار داد و نسبت به کسانی که در این حقیقت آشکار سر تعظیم فرود نیاورند خشمگین است، انسان که بنده ی اوست جز تواضع و فروتنی در برابر خداوند راهی ندارد، خداوند بزرگ و قادر هیچ نیازی به بزرگ نمایی ندارد ولی چون تکبر و غرور مایه ی رنجش روح خداوندی انسان می شود و او را به سمت بدبختی و نابسامانی هدایت می کند، تواضع اساس هر رفتار و هر احساسی می شود، غرور و تکبر داستان های بس شگرفی در تاریخ دارد، آنجایی که پس از آفرینش آدم از مشتی گل، همه ی فرشتگان مامور به سجده شدند و ابلیس با نگاه تعصب و تکبرش از فرمان الهی سر باز زد.
امتحان الهی برای فرشتگان به مردودی ابلیس منجر شد، تکبر و غرور ابلیس را از درگاه الهی بیرون راند و خودخواهی و خود برتر بینی راهی جدا از مسیر الهی برای او رقم زد.
حضرت علی (ع) در خطبه 192 نهج البلاغه در این باره می فرماید؛ تعصب و نفرت او را فرا گرفت و به جهت خلقتش بر آدم افتخار کرد و به سبب اصل و ریشه اش به آدم تعصب ورزید از این رو این دشمن خدا، پیشوای متعصبان و سر سلسله ی مستکبران شد.
وقتی به زندگی های روزمره خودمان نگاه می کنیم کم نیستند و کم نیست اعمالی که از روی خود خواهی و تعصب انجام می دهیم، گویی حواسمان نیست که خداوند دانا به آشکار و نهان است و به همه ی افعال و افکار ما احاطه دارد.
نسبت به فقیری احساس برتری می کنیم و فکر می کنیم در جایگاه بالاتری قرار داریم.
گاهی با اندکی مال، گاهی با مقداری قدرت، گاهی حتی با توقیفات الهی که نصیبمان می شود، فریفته می شویم و فراموشمان می شود که هر چه هست از اوست.
حس و رفتار خودخواهی و خود برتر بینی، پرده ای ایجاد می کند بین ما و خدایی که همه ی عزت از اوست.
اگر به رفتار ابلیس در روز آفرینش آدم خوب فکر کنیم و نتیجه ی دشمنی بی اساس و تکبرش نسبت به خداوند را ببینیم، شاید کمی بیشتر شکرگذار او باشیم، شکرگذار نعمت هایی که به ما بخشید و اوست که همواره بر هر کسی برتری دارد.
/111/
