نمی دونم اندازه ی انتظار کشیدنم برای امامم از اندازه ی انتظار کشیدنم برای تحویل سال کمتره یا بیشتر؟!
فقظ می دونم که آغاز سال جدید رو با حضور در کنار قبر سید الشهداء شروع کردم تا به مدد خودش انتظارها و انتظار داشتن هامو درست کنم!
دلشوره سال تحویل
در هر صورت فعلاً که انتظارِ توی اتوبوس واسه رسیدن به بین الحرمین از همه چی بیشتر به چشم می خوره:
تردید عقربه ها
روحانی کاروان یهو گفت سال تحویل شد!
ای بابا ! بازم تو تقویما ساعت تحویل رو اشتباه زدن؟! هنوز که چند ساعت دیگه مونده....
روحانی وسط اشک هامون ادامه می ده:
همین الآن که دلت شکست و اینجوری داری گریه می کنی سالت تحویل شده!
بالاخره رسیدیم ...
باز(!) دید و بازدید
همیشه موقع سال تحویل، همه خونه ی بزرگای فامیل جمع میشن. مام به رسم ادب رفتیم که سال رو کنار بزرگمون شروع کنیم!
برا دیدنش در زدیم و برای وارد شدن به خونه، کفش هارو در آوردیم:
تو خونه های مامان بزرگا و بابا بزرگا که می ریم همش یاد اتفاقات و خاطرات روزای گذشته می افتیم!
خاطره های اینجا اونقدر زیادن که تو هر قدمش مداح کاروانمون کلی داستان می گفت:
اینجا جاییه که حسین ...
اینجا تلی از خاکه به نام...
اینجا قبلاً اینجوری نبوده ها! صحرا بوده؛ پر از خار، پر از عقرب، پر از گرگ ... !
آغــــاز ســــال یک هزاااارو سیصد و نود و دو
فضای تحویل امسال برام متفاوت تر از همیشه بود:
به جای صدای همیشگی توپ، فریاد آسمان خراش یا حسین ....
اون لحظات بیشتر از دعای یا مقلب القلوب، دعای فرج رو شنیدم و جای خنده، گریه!
سخت می شد فهمید کی خوشحاله و کی ناراحت؛ ولی جالبیش اینجا بود که هر دوتا حس رو تو همه می دیدی! گویی حس خوشحالی از حضور در چنین جایی و حس غم از نبود کسی:
آخ جون عیدی!
مدیر کاروان خوش ذوقی که پولِ نو آماده کرده بود و وسط بین الحرمین مهرهاشو میزد:
این هم یک زوج خلاق که عقدشون میون بین الحرمین، بعداز تحویل سال جاری شد:
راسی عیدتون مبارک ، عیدی منم که عکسامه:
شمام یه صلوات بهم عیدی بدین، با روبان وعجل فرجهم!
ایشالا که همگی سال خوبی رو داشته باشیم.
التماس دعا و خداحافظ
عکس و دلنوشته ارسالی از مرضیه رحیمی
