انگشترم را پس بده

در غزل‌های درخشان سلیمانی مفاهیمی مثل شهادت، دفاع مقدس، عاشورا، عشق، انتظار جزء مفاهیم اصلی این گونه غزل‌ها به شمار می‌روند.

1 ـ روشن سلیمانی از شاعران موفق حوزه است و استفاده از واژه‌های تازه در اشعار وی به چشم می‌آید. به شعری از وی که در قالب سپید سروده شده است دقت کنید؛

« هر گوشه‌ی نگاه تو، زائر

کدام چشم،

این همه یکسان نگاه می‌کند،

بی‌لب گشودن،

تمام خاطره‌هایم مرور می‌شود.

بانوی آفتاب!

بر دست آفتاب ندیده است،

جای هزار بوسه خورشید ست!»

روشن سلیمانی، متولد چهاردهم خرداد 1354 در کوهرنگ چهارمحال و بختیاری است، که دوران کودکی، نوجوانی و جوانی را در دزفول گذراند و در سال 1373 به حوزه‌ی علمیه‌ی امام محمد باقر(ع) شوش دانیال راه یافت. وی سال 1382 به قم آمد. حجت‌الاسلام سلیمانی از دوران کودکی به شعر روی آورده است ولی در سالیان اخیر به شکل جدی و حرفه‌ای به این مقوله‌ی شیرین توجه نشان داده است. از آثار این روحانی خوش ذوق می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره کرد؛

* هر کس مرا پیدا کند مال خودش (مجموعه شعر سپید)

* ترنه‌ها افتو (شعر سپید به گویش بختیاری)

* من روشنم (شعر کلاسیک)

* شکوفه‌های خیال (گرد‌آوری شعر شاعران جوان قم)

* بوی بهشت، بوی خیابان (مجموعه اشعار و دل نوشته‌ها)

2 ـ سلیمانی در دو حوزه شعر کلاسیک و نو آثار قابل توجهی از خود ارائه داده است. در شعر کلاسیک بیشتر به قالب «غزل» تمایل دارد و در شعر نو بیشتر به قالب «سپید» متمایل است.

سلیمانی شاعر واژه‌های تازه است او در چینش کلمات غزل با نهایت ظرافت و دقتی که از هر شاعر خوش ذوقی انتظار می‌رود، عمل می‌کند.

توجه سلیمانی به مفاهیم مذهبی در قالب غزل، قابل توجه است.

او در یک غزل زیبای 5 بیتی با عنوان «فرق» یک مفهوم زیبای آیینی را در زرورقی از عشق به مخاطب ارائه می‌دهد؛

«آری، کبوتر با کبوتر، فرق دارد

چشمان لیلی، خشک یا تر... فرق دارد

لیلی، تمام عمر، مجنون خودش بود

مجنون، همان لیلی ست، ساغر فرق دارد

پیغمبران سرمست از یک جرعه بودند

اما پیغمبر با پیغمبر فرق دارد

دنیا پر از دلواپسی‌های غریبی است

هر روزمان با روز دیگر، فرق دارد

لب تشنه جان می‌داد و مشک آب بر دوش

دیدی! برادر با برادر، فرق دارد»

3 ـ توجه روحانی شاعر ما به قالب سپید نیز در اشعارش نمایان است. حتی این ارادت به شعر سپید تا جایی پیش می‌رود که وی دو دفتر به این قالب تخصیص می‌دهد. با خواندن و مطالعه اشعار سلیمانی در حوزه شعر سپید به این نکته خواهیم رسید که وی حرف‌های زیبایی را از طریق این قالب می‌زند. و در سرودن این نوع شعر موفق جلوه کرده است. به شعری با عنوان «دهاتی» که از دفتر «بوی بهشت، بوی خیابان» گلچین شده است دقت کنید؛

«سفره پر از نان صداقت عرق پیشانی‌مان بوی بهشت می‌داد

بهار زیر پای نسیم قد می‌کشید

و ابر برای زمینی‌ها

قیافه عوض می‌کرد؛

دهاتی که بودم

آب را به چرا می‌بردم

و خواب روی شانه‌های بلوط

چه قدر پر می‌کشید

کودکی‌ام را خواب با خود برد

وقتی با نسیم سادگی‌ام

کوچ کرد!»

4 ـ‌ علاوه بر سرودن شعر، سلیمانی در نثرهایش هم زیبا می‌نویسد. نثرهایش هم شاعرانه است. در لابه‌لای نثرهایش بوی مطبوع خیال و عاطفه و اندیشه به مشام می‌رسد. در پایان این یادداشت با تکه‌ای از نثر ادبی (نثر شاعرانه) از وی که از کتاب «بوی بهشت، بوی خیابان» گزینش شده است، پایان می‌رسانیم. البته این نکته را هم متذکر شویم که این «دل نوشته‌ها» را می‌توان شعر سپید هم نامید؛

«باید شعری بگویم

برای خودم، برای دلم!

شعری از جنس دل مویه‌های یک مرد، در غریبستان تن

می‌گویند وقتی خدا آدم را آفرید، دلی به او داد؛

تا همه چیز را در خود مدفون کند

و دل، نهان خانه‌ی اسرار شد

ولی همواره کسی هست که از پشت پنجره‌ی دل، پرده را کنار بزند

باید برای دلم شعری بگویم

دلی که از جنس جنون است

دلم برای کسی نمی‌سوزد!

لطفا صدای مرا در بیاورید!

روشنم کنید؛ از آتش درون خودم، که خورشید را می‌سوزاند