صافی چو ترا دید روان می‌نالد برسینه ز غم سنگ زنان می‌نالد گفتی تو که: نالیدن صافی از چیست؟ جانش به لب آمدست از آن می‌نالد

صافی چو ترا دید روان می‌نالد برسینه ز غم سنگ زنان می‌نالد گفتی تو که: نالیدن صافی از چیست؟ جانش به لب آمدست از آن می‌نالد