کام قلم را با آب برداشتم: آب فرات!
قلم، آغاز کن! ماجراي قحط آب در کنار دريا، و قصه تشنگي صاحبان آب را!! و اشک پر طراوت خود را بر جگرهايي نثار کن که بخاطر چند قطره آب خشکيده بود، و با همان لبهاي سوخته و چشمان بي‏رمق عزيزانشان را بوسيدند و رفتند.
باورت مي‏شود آب در کربلا اين همه داستان داشته باشد، و تشنگي اين قدر تکرار شده باشد؟!
نمي‏دانستم بنيان مصيبتِ کربلا بر عطش گذاشته شده تا يک دور مقتل را مطالعه کردم و در جاي جايِ حادثه کربلا - حتي در نقطه‏هاي آغازين که تشنگي مطرح نبود - عطش را ديدم که ناخواسته پيش مي‏آمد.
اي آب! اي تشنه! اي مشک! گفته‏ايد که عطش و کربلا از اول با هم بوده‏اند. ترسيم اين پيوند پيامي است که اين کتاب از زبان شما بازگو مي‏کند.

همچو آب زندگي بودي فراتا پيش ازين
خوشگوار و باصفا و سرد و شيرين، اي فرات

از چه پوشيدي تو اينک جامه سوگ و عزا
تيره گشتي و نداري حال پيشين، اي فرات