من اين دانم که مويي مي ندانم

شاعر : عطار

بجز مرگ آرزويي مي ندانممن اين دانم که مويي مي ندانم
چنان غرقم که مويي مي ندانممرا مبشول مويي زانکه در عشق
ز دو کونش رکويي مي ندانمچنين رنگي که بر من سايه افکند
که پا و سر چو گويي مي ندانمچنانم در خم چوگان فگنده
نبردم بوي و بويي مي ندانمبسي بر بوي سر عشق رفتم
به از تسليم رويي مي ندانمبسي هر کار را روي است از ما
درين ره چارسويي مي ندانمبه از تسليم و صبر و درد و خلوت
که به زين کوي کويي مي ندانمشدم در کوي اهل دل چو خاکي
که به زو راه جويي مي ندانمدلم را راه جوي عشق کردم
که به زين جست و جويي مي ندانمدرون دل بسي خود را بجستم
که به زين شست و شويي مي ندانمبه خون دل بشستم دست از جان
که به زين گفت و گويي مي ندانمبسي اين راز نادانسته گفتم
که به زين آب جويي مي ندانمچو کردم جوي چشمان همچو عطار