گر چنين سنگدل بماني تو

شاعر : عطار

وه که بس خون‌ها براني توگر چنين سنگدل بماني تو
از بلاهاي آسماني توچه بلايي بر اهل روي زمين
فتنه‌ي جمله‌ي جهاني تواز تو صد فتنه در جهان افتاد
فرق مشکين فرو فشاني توفتنه برخيزد آن زمان که سحر
چون درآيي به خوش زباني تودهن عقل باز ماند باز
بر اميدي که دلستاني توهمه اهل زمانه دل بنهند
سرکشان را به سر دواني توخط نويسي به خون ما چو قلم
که سبک روح‌تر از آني توسرگراني و سرکشي چه کني
با من آخر چه سر گراني توباده ناخورده از من بيدل
گرچه از چشم بد نهاني توچشم من ظاهرت همي بيند
روز و شب در ميان جاني تواگر از من کنار خواهي کرد
که به رخ همچو گلستاني توگلي از گلستانت باز کنم
که به لب چون شکرستاني توشکري از لب تو بربايم
چون ز ياقوت درفشاني توخون فشانند عاشقان بر خاک
هيچ خط نيز مي نداني توچند آخر به خون نويسي خط
مرهمي کن اگر تواني تودل عطار در غمت ريش است