افسردگي پس زايمان را درك كن
نويسنده:فرانك عليخاني
افسردگي پس زايماني شرايطي است كه در آن مادر جوان پس از فراغت از بارداري و زايمان دچار نوعي افسردگي مي‌شود. اين افسردگي مي‌تواند خفيف تا بسيار شديد باشد بطور كلي سه نوع افسردگي پس زايماني وجود دارد:
الف: افسردگي نوزاد: متداول ترين شكل افسردگي پس از زايمان است كه معمولاً بين 50 و 75 درصد از مادران جوان پس از زايمان رخ مي‌دهد در پنج روز نخست پس از زايمان مادر ممكن است غمگين، گريان ، تحريك پذير يا اندكي افسرده باشد بطور كلي اين موقعيت ممكن است واكنشي به تولد نوزاد باشد و معمولاً هم كوتاه مدت و بي دوام است.
ب: افسردگي پس از تولد: در هر ده زن بريك نفر تاثير مي گذارد همانند افسردگي پيش آغاز مي‌شود اما بطور سريع پيش‌روي مي‌كند برخي واكنش‌ها شامل گريان بودن ، اضطراب، وحشتزدگي و احساس شكست مي‌شود. مادر جوان ممكن است افكار نامعقول، ترس‌هاي بيهوده و احساسات متفاوتي را نسبت به نوزاد تجربه كند عواملي نظير محيط خانواده ، هورمونها و تاريخچه‌ي شخصي ممكن است خطر ابتلا به اين نوع افسردگي را در مادران جوان افزايش دهد. درمان شامل مشاوره و دارودرماني مي‌شود كه به بهبود سريع منجر مي‌شوند اما در مواردي هم حتي باوجود درمان برخي زنان ممكن است با اين شكل از افسردگي براي سالها مواجه باشند.
ج: سايكوز يا روان پريشي زايماني: كه همچنين به عنوان سايكوز پس زايماني شناخته مي‌شود معمولاً در سه ماه نخست پس از تولد نوزاد رخ مي‌دهد اين سايكوز يك موقعيت رواني شديد است كه تقريباً در هر100 مادر هر يك نفر تاثير مي‌گذارد نشانه‌هاي آن شامل هزيان يا توهمات در خصوص نوزاد ، كنترل ضعيف تكانه و افسردگي شديد باشد. اين بيماري بطور كلي در طول دو هفته نخست پس از زايمان آسيب‌هاي خود را وارد مي‌سازد و بطور شديدي تاثير مي‌گذارد برمادراني كه نيازمند مراقبتهاي روان پزشكي حرفه‌اي ضروري هستند.
نشانه‌هاي افسردگي پس زايماني چيست ؟
درحاليكه اكنون افسردگي پس زايماني تقريباً در 20% تمام مادران جوان وجود دارد يا نشانه‌ها آنقدر بي شباهت و مختلف هستند كه بسياري از زنان ارتباط و پيوند آنها در نمي‌يابند حداقل سه مورد از نشانه‌هاي زير بايد تجربه شوند:
1. افسردگي مداوم و ثابت ، تمركز ضعيف
2. كاهش يا بي‌علاقگي در فعاليت‌هاي جنسي
3. كاهش انرژي، بي اشتهايي يا پرخوري
4. حملات اضطراب يا وحشتزدگي نسبت به نوزاد
5. غمگيني، بطور غير قابل كنترل گريه كردن
6. عدم خوشي و لذت
7. احساسات مربوط به شكست
8. آرزوي مرگ
9. توجه بالا يا عدم توجه
شمامي‌توانيد باانجام دادن چند كار ساده در منزل روحيه آنان را پس از زايمان بالا ببريد، مطمئن شويد كه نيازهاي اساسي آنان مثل خواب كافي و تغذيه مناسب ارضا شود هروقت كه ممكن بود همراه با فعاليت‌هاي روزمره، كارهاي ديگري را در پيرامون خانه اتان انجام دهيد. از همسر، دوست يا اعضاي خانواده در خواست كمك كنيد.اين مسئله ممكن است به شما كمك كند تا مادران تازه‌اي را در همسايگي‌تان پيدا كنيد كه مي‌توانند همچون مربي به شما در سرتاسر دوره پس از زايماني كمك كنند.
اگر شما نشانگان زير را تجربه كرده‌ايد حتماً به خدمات و مراقبتهاي ضروري نياز داريد:
1. افكار آسيب به خود
2. شنيدن اصوات زماني كه هيچ‌كس پيرامون شما نيست
3. بي خوابي براي مدت زمان چهل و هشت ساعت
4. از دست دادن سريع وزن بدون هيچ اقدامي
5. ترس از آسيب رساندن به خود
6. احساس عدم كنترل
7. عدم توانايي مراقبت از بدن
الف: افسردگي نوزاد: متداول ترين شكل افسردگي پس از زايمان است كه معمولاً بين 50 و 75 درصد از مادران جوان پس از زايمان رخ مي‌دهد در پنج روز نخست پس از زايمان مادر ممكن است غمگين، گريان ، تحريك پذير يا اندكي افسرده باشد بطور كلي اين موقعيت ممكن است واكنشي به تولد نوزاد باشد و معمولاً هم كوتاه مدت و بي دوام است.
ب: افسردگي پس از تولد: در هر ده زن بريك نفر تاثير مي گذارد همانند افسردگي پيش آغاز مي‌شود اما بطور سريع پيش‌روي مي‌كند برخي واكنش‌ها شامل گريان بودن ، اضطراب، وحشتزدگي و احساس شكست مي‌شود. مادر جوان ممكن است افكار نامعقول، ترس‌هاي بيهوده و احساسات متفاوتي را نسبت به نوزاد تجربه كند عواملي نظير محيط خانواده ، هورمونها و تاريخچه‌ي شخصي ممكن است خطر ابتلا به اين نوع افسردگي را در مادران جوان افزايش دهد. درمان شامل مشاوره و دارودرماني مي‌شود كه به بهبود سريع منجر مي‌شوند اما در مواردي هم حتي باوجود درمان برخي زنان ممكن است با اين شكل از افسردگي براي سالها مواجه باشند.
ج: سايكوز يا روان پريشي زايماني: كه همچنين به عنوان سايكوز پس زايماني شناخته مي‌شود معمولاً در سه ماه نخست پس از تولد نوزاد رخ مي‌دهد اين سايكوز يك موقعيت رواني شديد است كه تقريباً در هر100 مادر هر يك نفر تاثير مي‌گذارد نشانه‌هاي آن شامل هزيان يا توهمات در خصوص نوزاد ، كنترل ضعيف تكانه و افسردگي شديد باشد. اين بيماري بطور كلي در طول دو هفته نخست پس از زايمان آسيب‌هاي خود را وارد مي‌سازد و بطور شديدي تاثير مي‌گذارد برمادراني كه نيازمند مراقبتهاي روان پزشكي حرفه‌اي ضروري هستند.
چرا اين بيماري رخ مي‌دهد؟
در حالي‌كه افسردگي پس زايماني عوامل بيشماري دارد علت اصلي بروز آن تشخيص داده نشده است قضاوتهاي اجتماعي و روان شناختي نسبت به بچه و نيز تغييرات مربوط به نوزاد در بروز افسردگي زايماني موثر هستند با وجود اينكه نوزاد دختر از سطح هورمون‌هاي بسيار بالايي پيش از تولد برخوردار است پس از زايمان اين سطوح هورمونها بسيار افت مي‌كنند. اين افت در امتداد كاهش آندورفينها يعني مواد شيميايي لازم ممكن است خطر ابتلا به افسردگي را پس از تولد افزايش دهد اين يك موقعيت جسماني است كه نيازمند درمان تخصصي مي‌باشد.نشانه‌هاي افسردگي پس زايماني چيست ؟
درحاليكه اكنون افسردگي پس زايماني تقريباً در 20% تمام مادران جوان وجود دارد يا نشانه‌ها آنقدر بي شباهت و مختلف هستند كه بسياري از زنان ارتباط و پيوند آنها در نمي‌يابند حداقل سه مورد از نشانه‌هاي زير بايد تجربه شوند:
1. افسردگي مداوم و ثابت ، تمركز ضعيف
2. كاهش يا بي‌علاقگي در فعاليت‌هاي جنسي
3. كاهش انرژي، بي اشتهايي يا پرخوري
4. حملات اضطراب يا وحشتزدگي نسبت به نوزاد
5. غمگيني، بطور غير قابل كنترل گريه كردن
6. عدم خوشي و لذت
7. احساسات مربوط به شكست
8. آرزوي مرگ
9. توجه بالا يا عدم توجه
شمامي‌توانيد باانجام دادن چند كار ساده در منزل روحيه آنان را پس از زايمان بالا ببريد، مطمئن شويد كه نيازهاي اساسي آنان مثل خواب كافي و تغذيه مناسب ارضا شود هروقت كه ممكن بود همراه با فعاليت‌هاي روزمره، كارهاي ديگري را در پيرامون خانه اتان انجام دهيد. از همسر، دوست يا اعضاي خانواده در خواست كمك كنيد.اين مسئله ممكن است به شما كمك كند تا مادران تازه‌اي را در همسايگي‌تان پيدا كنيد كه مي‌توانند همچون مربي به شما در سرتاسر دوره پس از زايماني كمك كنند.
چه شرايطي و موقعيت‌هايي ضروري هستند؟
شرايطي وجود دارند كه در آنها زن ممكن است به توجهات روان پزشكي ضروري براي افسردگي پس زايماني نياز داشته باشند.اگر شما نشانگان زير را تجربه كرده‌ايد حتماً به خدمات و مراقبتهاي ضروري نياز داريد:
1. افكار آسيب به خود
2. شنيدن اصوات زماني كه هيچ‌كس پيرامون شما نيست
3. بي خوابي براي مدت زمان چهل و هشت ساعت
4. از دست دادن سريع وزن بدون هيچ اقدامي
5. ترس از آسيب رساندن به خود
6. احساس عدم كنترل
7. عدم توانايي مراقبت از بدن
