![انتظار، حقيقت و عناصر آن انتظار، حقيقت و عناصر آن](https://rasekhoon.net/_files/thumb_images700/article/29e4bce2-6ad9-4b3e-95a2-767908b853b5.jpg)
![انتظار، حقيقت و عناصر آن انتظار، حقيقت و عناصر آن](/_WebsiteData/Article/ArticleImages/1012/1014/1034/DEV07.jpg)
انتظار، حقيقت و عناصر آن
انتظار از نظر ريشه ي لغوي به معناي درنگ در امور، نگهباني، چشم به راه بودن و نوعي اميد داشتن به آينده است. (1)
آنچه با مراجعه به کتب لغوي معلوم مي شود اين است که انتظار يک حالت رواني به همراه درنگ و تأمل است. ولي از اين معنا مي توان دو نوع برداشت کرد: يکي اين که اين حالت رواني و چشم به راهي، انسان را به عزلت و اعتزال و انزوا بکشاند، دست روي دست بگذارد وضعيت فعلي را تحمل کند و به اميد آينده ي مطلوب فقط انتظار بکشد.
برداشت ديگر اين که چشم به راهي و انتظار باعث حرکت، پويايي و اقدام و عامل عمل وآمادگي وسيع تر گردد. حال با مراجعه به منابع ديني بايد بررسي کنيم که کدام يک از اين دو نوع برداشت از حقيقت انتظار، صحيح و مقصود رهبران الهي است.
اين انديشه بيش از هر چيز مشتمل بر عنصر خوشبيني نسبت به جريان کلي نظام طبيعت و سير تکاملي تاريخ و اطمينان به آينده، و طرد عنصر بدبيني نسبت به پايان کار بشر است که طبق بسياري از نظريه ها و فرضيه ها تاريک و ابتر است. اميد و آرزوي تحقيق اين نويد کلي جهاني انساني در زبان روايات اسلامي (انتظار فرج) خوانده شده است.
1- عنصر عقيدتي: شخص منتظر بايد ايمان راسخي به حتمي بودن ظهور منجي و نجات بخشي او داشته باشد.
2- عنصر نفساني: زيرا شخص منتظر بايد در حالت آمادگي دائمي بسر برد.
3- عنصر عملي و سلوکي: شخص منتظر بايد به قدر استطاعت خود در سلوک و رفتارش زمينه هاي اجتماعي و فردي را براي ظهور منجي فراهم نمايد.
اگر هر يک از اين سه عنصر اساسي براي انتظار نباشد انتظار حقيقتا معنا پيدا نمي کند.
آنچه با مراجعه به کتب لغوي معلوم مي شود اين است که انتظار يک حالت رواني به همراه درنگ و تأمل است. ولي از اين معنا مي توان دو نوع برداشت کرد: يکي اين که اين حالت رواني و چشم به راهي، انسان را به عزلت و اعتزال و انزوا بکشاند، دست روي دست بگذارد وضعيت فعلي را تحمل کند و به اميد آينده ي مطلوب فقط انتظار بکشد.
برداشت ديگر اين که چشم به راهي و انتظار باعث حرکت، پويايي و اقدام و عامل عمل وآمادگي وسيع تر گردد. حال با مراجعه به منابع ديني بايد بررسي کنيم که کدام يک از اين دو نوع برداشت از حقيقت انتظار، صحيح و مقصود رهبران الهي است.
حقيقت انتظار فرج
اين انديشه بيش از هر چيز مشتمل بر عنصر خوشبيني نسبت به جريان کلي نظام طبيعت و سير تکاملي تاريخ و اطمينان به آينده، و طرد عنصر بدبيني نسبت به پايان کار بشر است که طبق بسياري از نظريه ها و فرضيه ها تاريک و ابتر است. اميد و آرزوي تحقيق اين نويد کلي جهاني انساني در زبان روايات اسلامي (انتظار فرج) خوانده شده است.
عناصر تشکيل دهنده ي انتظار
1- عنصر عقيدتي: شخص منتظر بايد ايمان راسخي به حتمي بودن ظهور منجي و نجات بخشي او داشته باشد.
2- عنصر نفساني: زيرا شخص منتظر بايد در حالت آمادگي دائمي بسر برد.
3- عنصر عملي و سلوکي: شخص منتظر بايد به قدر استطاعت خود در سلوک و رفتارش زمينه هاي اجتماعي و فردي را براي ظهور منجي فراهم نمايد.
اگر هر يک از اين سه عنصر اساسي براي انتظار نباشد انتظار حقيقتا معنا پيدا نمي کند.
پی نوشت:
1. التحقيق في کلمات القرآن الکريم، ج 12، ص 166.