طنز سوررآلیستی

Surrealistic Satire

عده‌ای از صاحب‌نظران اروپایی در بررسی آثار کسانی چون جیمز جویس، فرانتس کافکا، ادوار لیرولوئیس کارول از اصطلاح طنز سوررآلیستی استفاده می‌کنند. ویژگی طنز سوررآلیستی آفرینش حالت‌های عجیب و غریب، غیرمأنوسی، خیالی، هوسبازانه و غیرمنطقی است و در برداشت‌های تلخ، با کاربرد واژه‌هایی چون پوچ، ترس، دلهره، غیرمأنوس، یاوه، مزخرف و نامعقول همراه است.
ساخت طنز سوررآلیستی در تقابل با ساخت لطیفه یا دیگر انواع شوخ طبعی، جواب کاملاً مغایر و متناقض با سئوال است. عدم تبعیت جمله‌ها از ارتباطی منطقی از جمله اصول طنز سوررآلیستی است.
برای مثال:
سؤال: چند نفر سوررآلیست می‌توانند یک لامپ را عوض کنند؟

جواب:

جنبش اسب نروژی صندوق پر از خیارهای دریایی.
در کتاب چهارجلدی گارگانتوا و پانتاگروئل رابله، از نویسندگان دوره رنسانس فرانسه به وفور می‌توان چنین نوشته‌هایی را یافت.
«گارگانتوا یازده ماه در شکم مادر بود، سرانجام از گوش چپ مادر متولد شد، در وقت تولد نعره می‌زد که «تشنه‌ام» و تمامی شیری را که از 17913 ماده گاو دوشیده بودند در همان لحظه تولد آشامید برای پیراهن او نهصد ذرع پارچه لازم بود، او مادیانی داشت که ناقوس کلیسای نوتردام را برگردنش آویخته بودند...
منبع مقاله :
مهدوی زادگان، داود؛ (1394)، فقه سیاسی در اسلام رهیافت فقهی در تأسیس دولت اسلامی، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، چاپ اول