سیاه چاله ها

سیاه چاله ها، مناطقی هستند که در آن گرانش هر چیز را، حتی نور را، جذب می کند. هیچ چیز نمی تواند از آن بیرون بیاید و تمام اشیاء در یک فضای کوچک فشرده می شوند. از آنجا که هیچ نوری در سیاه چاله ها وجود ندارد ما نمی توانیم آنها را ببینیم. اما دانشمندان می توانند گرانش شدید و تابش زیاد در اطراف آنها را تشخیص دهند. آنها اسرارآمیز ترین شیء در نجوم هستند. دانشمندان فکر می کنند که اولین سیاهچاله ها زمانی شکل گرفت که جهان حدود 13 میلیارد سال پیش آغاز شد.
آلبرت اینشتین اولین دانشمندی بود که پیش بینی می کرد سیاهچاله ها وجود داشته باشند. اما در سال 1971 اولین سیاه چاله در واقع کشف شد.
سیاه چاله ها می توانند اندازه های مختلفی داشته باشند، برخی ممکن است حتی به اندازه یک اتم کوچک باشند. اما همه آنها یک چیز مشترک دارند - یک جرم بسیار بزرگ دارند.

سه نوع سیاه چاله وجود دارد:

یک سیاه چاله ستاره‌ای هنگامی به وجود میاید که ستارگان بسیار بزرگ بقیه مواد سوختی خود را که دارند بسوزانند و فرو ریخته شوند. چنین سیاه چاله ای بسیار پر جرم است به طوری که چندین خورشید ما می تواند در آن قرار بگیرد. خورشید ما هرگز نمی تواند تبدیل به سیاه چاله ستاره ای شود، زیرا برای این کار خیلی کوچک است.
سیاه چاله های فوق سنگین بزرگترین و غالب سیاهچاله ها در جهان ما هستند. آنها توده ای از یک میلیون و یا بیشتر خورشید را تشکیل می دهند. هر کهکشانی یکی از آنها را در مرکز خود دارد. همانطور که آنها بزرگتر و بزرگتر می شوند، مواد بیشتری را به داخل خود می کشند. سیاه چاله موجود در مرکز راه شیری ما چهار میلیون برابر سنگینتر از خورشید ماست و احاطه شده توسط گازی بسیار گرم است.
سیاه چاله های دارای جرم متوسط هنوز یافت نشده اند اما دانشمندان معتقدند احتمالا وجود دارند. آنها توده ای بین صد و هزار خورشید دارند.

یک سیاه چاله شامل سه بخش است:

افق رویداد بیرونی، دورترین منطقه سیاه چاله از مرکز است. جاذبه اینجا خیلی قوی نیست و شما می توانید از آن فرار کنید.
افق رویداد درونی قسمت وسط سیاهچاله است. در این منطقه یک شی به آرامی به مرکز میرود.
تکینگی مرکز یک سیاهچاله است، جایی که گرانش قوی ترین مقدار خود را دارد.
سیاه چاله در کیهان ممکن است شبیه چه چیزی باشد