«حرکت کنید، چه سبک بار باشید چه سنگین بار... این به نفع شماست اگر بدانید.1»
آرام و بی صدا حرکت می کنم، سنگ ریزهای خاکستری را می شویم و صیقل می دهم. از بین سبزه زارها رد می شوم، به تنه ی تنومند درختان می خورم و آن ها را سیراب می کنم. سَر بر سنگ ها می کوبم و با خود فکر می کنم بهتر از این نمی شود.
به سراشیبی کوه که می رسم در چند راه متفاوت سُر می خورم و در دامنه ی کوه دوباره یکی می شوم. خسته ام، انگار دیگر توانی برای حرکت ندارم. مدت هاست که در حرکتم؛ شاید بهتر باشد بعد از این راه طولانی یک جا بایستم. پشت سنگ بزرگی پناه می گیرم قطراتم سنگ را نوازش می کنند.
صدای موج بزرگی از دور به گوش می رسد. دریاست که مرا می خواند: «یک جا نمان، حرکت کن!»
می دانم اگر بمانم مرداب می شوم و متعفن؛ اما اگر هم بروم، میان امواج دریا گم می شوم و دیگر کسی من را نخواهد دید.
بازهم دریا صدایم می کند: «تو می توانی دریا شوی، نگاه کن، تمام راه را آمده ای، تو در چند قدمی من می خواهی به مرداب تبدیل شوی؟!»
-«مرداب هم که باشم، باز هم خودم هستم و از این پس من را به اسم مرداب می شناسند نه رودی که در دل دریا مفقود شده باشد.»
-« تو در من مفقود نمی شوی. دریا می شوی، دریا باش و همراه امواج خروشان من به اقیانوس فکر کن، آن جایی که فاصله ی زمین به آسمان نزدیک است، آن جایی که آبی آسمان با آبی اقیانوس یکی می شود. به رشد و بزرگ شدن بیندیش، امید را در خودت تقویت کن.»
به خورشیدی که در انتهای دریا غروب می کند خیره می شوم. انعکاس طلایی رنگش روی امواج دریا موج می خورد. انگار خورشید با آن همه عظمت در دریا فرو می رود و شاید هم می خواهد با دریا یکی شود. ناگهان امیدی تازه در قطراتم شکل می گیرد. از پشت سنگ سُر می خورم و فریاد می زنم: «می خواهم دریایی باشم و به اقیانوس برسم.»
نویسنده: نعیمه جلالی نژاد
پی نوشت:
1. سوره ی توبه آیه 41
منبع: مجله باران
منبع: مجله باران
