| سخني بگوي و از لب شکري نماي مارا |
|
قدري بخند و ازرخ قمري نماي ما را! |
| سخن صدف رها کن گهري نماي مارا |
|
سخني چو گوهر تر صدف لب تو دارد |
| چو صبا خرامش کن کمري نماي مارا |
|
منم اندرين تمنا که بينم ازتو مويي |
| بکر شمه خندهيي زن سحرنماي مارا |
|
ز خيال طرهي تو چو شب ! ست روز عمرم |
| مگذر ز گفتهي خود گذري ماي ما را |
|
بزبان خويش گفتي که گذر کنم بکويت |
| بهمه جان چو خسرو دگري نماي مارا |
|
چو منت هزار عاشق بوداي صنم وليکن |
| با تو روزي در سخن بيند مرا |
|
نازنينا زين هوس مردم که خلق |
| زانکه کمان کس نداد دشمن کين توز را |
|
پير شدي گوژ پشت دل بکش از دست نفس |
| جمله فرامش کنند، يادکن آنروز را |
|
چون تو شدي ازميان از تو بروز دگر |
| از پي فردا مدار حاصل امروز را |
|
خود چو بديدي که رفت عمر بسان پرير |
| شد به هوا پر بسوخت مرغ شب آهنگ را |
|
دوش زياد رخت اشک جگر سوز من |
| هيچ نپرسند با زمنزل و فرسنگ را |
|
در طلب عاشقان گر قدم از سر کنند |
| بين که چه خوش ميکشد هجر از وکينهها |
|
دل که ز دعواي صبر لاف همي زد کنون |
| اي مست محتسب کش حديست اين ستم را |
|
گر در شراب عشقم از تيغ ميزني حد |
| اي گنج شادماني اندازه ييست غم را |
|
گفتي که غم همي خور من خود خورم وليکن |
| تا بيشتر نبينم نسرين وارغوان را |
|
آن روي نازنين را يکدم بسوي من کن |