سالها خون خوردهام ازبخت بي سامان خويش سالها خون خوردهام ازبخت بي سامان خويش شاعر : امير خسرو دهلوي تا زماني ديدهام روي خوش جانان خويش سالها خون خوردهام ازبخت بي سامان خويش من به خون خويش پروردم بلاي جان خويش از خيال او چه نالم رفت کارم زدست نيکويي ناموزي آخر از رخ نيکوي خويش اي جفا آموخته از غمزهي بدخوي خويش روي خود در روي من بين روي من در روي خويش روي من از اشک و رويت از صفا آيينه شد برسردست خودت يا بر سر زانوي خويش يک دم اي آيينهي جان رونما تا جا کنم سرنگون همچون خيال خود فتد در جوي خويش گر خيال قامتت اندر شر و شور اوفتد پاره کن گوش و مکن پاره دل هندوي خويش گوش هندو پاره باشد ور منم هندوي تو