| به شب دراز هجران مگر از خدات جويم |
|
شب من سيه شد از غم مه من کجات جويم |
| ز پي دل خودست اين که من حيات جويم |
|
نه اي گلي که آرد سوي مات هيچ بادي |
| تو درون ديده و دل ز کسان چرات جويم؟ |
|
سخت به سرو گويم خبرت ز باد پرسم |
| چو نبينم آشکار به کدام جات جويم؟ |
|
به دل و دو ديده و جان همه جا نهفته هستي |
| به ميان سپر شوم همره آن بلات جويم |
|
چو ز آه دردمندان سوي تو رود بلايي |
| ز کجاست بخت آنم که به زير پايت جويم |
|
سر گم شده بجويد مگر از در تو خسرو |
| گر خدا خواسته باشد که به خدمت برسيم |
|
عذر تقصير بخواهيم که از خدمت رفت |
| به چه مشغول شوم کز تو فراموش کنم |
|
ميخلي روز و شب اندر دل آزردهي من |
| ميتوانم که کنم بر لبت اما نکنم |
|
آن چه بر من لب تو ميکند اي جاي من نيز |
| ناگهان در دلت آيت که کنم يا نکنم ؟ |
|
دوش گفتي که وفايي بکنم ترسم از آنک |
| کو سر کوي تو تا من ز جهان در گذرم |
|
ترک دنيا کنم ار سوي خودم راه دهي |
| بوي يوسف دمد باز کني پيرهنم |
|
بس که بيرون و درونم همگي دوست گرفت |
| چاک دل را چه کنم گير که دامندوزم ! |
|
چند گويند که رسوا شدي از دامن چاک |
| تا بدان خوشدلي از جان و جهان برخيزم |
|
يک زمان پيش من اي جان و جهانم بنشين |
| از تو نتوانم و ليک از سرجان برخيزم |
|
گفتيم باز من و باز سر جان برخيز |
| بانگ پايت شنوم نعره زنان برخيزم |
|
از پس مرگ اگر بر سر خاکم گذري |
| افسر جم نگر اين ژنده که بر سر بستم |
|
من که پا تابهي همت کنم از اطلس چرخ |
| مست عشقم پارسايي چون کنم |
|
عقل گويد پارسايي پيشه کن |
| حال خود گويم و تنها گويم |
|
بي رقيب آي شبي تا پيشت |
| ليتني کنت ترا با گويم |
|
سر نهم برکف پايت وآنگاه |
| در شهر بي تو نتوان والله که در جهان هم |
|
باز آ که شهر بي تو تاريک و تيره باشد |
| سلطان هر دو ملکي اين زان تست و آنهم |
|
خواهي به ديده بنشين خواهي به سينه جاکن |
| بد نام شهر گشتم رسواي مردمان هم |
|
صد منت از تو بر من کز دولت جمالت |