امان از توهم

مردم ايران، ذاتاً مردمي مذهبي و علاقمند به دين مبين اسلام هستند و از هر چيز كه بگذرند از اعتقاداتشان نمي‌گذرند. اهالي قدرت هم كه خوب مي‌دانند براي محبوبيت چه كنند. دست مي‌گذارند روي اين نقطه هم براي تحريك احساسات مردم هم محبوبيت خودشان. مثلاً شاه خيلي علاقمند بود كه خود را آدمي مذهبي و علاقمند به دين نشان دهد مي گفت که من «نظر كرده‌ام» و چند خاطره تعريف مي‌كرد كه يك بار در كودكي حضرت علي (ع) او را از بيماري نجات داده، يك بار حضرت ابوالفضل، يك‏ بار هم امام زمان را در هاله‌اي از نور ديده بود كه صورتي چون مسيح داشته و به اين نتيجه رسيده بود كه خداوند رسالتي بر عهده‌ي او گذاشته و همواره او را حمايت مي‌كند. كه بعدها با آن همه كشت و كشتار نشان داد چقدر مسلمان است. حتي كار را به جايي رساند كه در عاشورا از هيأت‌ها تعهد گرفتند كه به شخص شاه بد نگويند و او را هم دعا كنند و ... بدتر اينكه يك راهپيمايي راه انداختند با شعار «خدا، قرآن، محمد» كه مثلاً ما هم مسلمانيم. اما ديگر اين حنا براي مردم ايران رنگي نداشت و آنها اين خاندان ظالم را از بيخ و بن نمي‌خواستند. علاوه بر اين شاه از لحاظ رواني مشكلات زيادي داشت كه يك محقق آمريكايي به نام «ماروين زونيس» در كتاب خود به آن اشاره كرده است كه شاه به خاطر اينكه تا شش سالگي تحت مراقبت مادر بوده و در محيطي كاملاً زنانه، ناگهان وارد محيطي مردانه و خشن شد و از دامن مادر و خانواده جدا شد دچار مشكلاتي شد كه اين آغازي بود بر عقده‌هاي رواني او كه هميشه در زندگي او را آزار مي‌دادند. شاهي به غايت سست و لرزان كه هيچ اعتماد به نفسي از خود نداشت و هميشه بايد يكي زير پر و بال او را مي‌گرفت. گاهي فروغي، گاهي اشرف، گاهي فرح و ...
منبع: نشريه شاهد جوان- ش 55