چو بشنوي سخن اهل دل مگو که خطاست
چو بشنوي سخن اهل دل مگو که خطاست
شاعر : حافظ
| سخن شناس نهاي جان من خطا اين جاست |
|
چو بشنوي سخن اهل دل مگو که خطاست |
| تبارک الله از اين فتنهها که در سر ماست |
|
سرم به دنيي و عقبي فرو نميآيد |
| که من خموشم و او در فغان و در غوغاست |
|
در اندرون من خسته دل ندانم کيست |
| بنال هان که از اين پرده کار ما به نواست |
|
دلم ز پرده برون شد کجايي اي مطرب |
| رخ تو در نظر من چنين خوشش آراست |
|
مرا به کار جهان هرگز التفات نبود |
| خمار صدشبه دارم شرابخانه کجاست |
|
نخفتهام ز خيالي که ميپزد دل من |
| گرم به باده بشوييد حق به دست شماست |
|
چنين که صومعه آلوده شد ز خون دلم |
| که آتشي که نميرد هميشه در دل ماست |
|
از آن به دير مغانم عزيز ميدارند |
| که رفت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست |
|
چه ساز بود که در پرده ميزد آن مطرب |
| فضاي سينه حافظ هنوز پر ز صداست |
|
نداي عشق تو ديشب در اندرون دادند |
|