
اطمينان و توکل در سيره بزرگان
اطمينان و توكل امام خميني رحمه الله
در جريان حمله بسيار حساب شده عراق به ايران، كه در يك لحظه خبر رسيد فرودگاههاي ايران بمباران شد و هزاران تانك و نفربر به همراه بيش از صدهزار نظامي از سراسر مرزها به ايران حمله كردند، اضطراب همهجا را گرفت. واقعاً لحظات غمآلودي بر همه مسئولان گذشت، مسئولان نظامي سراسميه به جماران شتافتند. چشم ميليونها انسان به خانه امام دوخته شد و قلبها در طپش بود. فيلمبرداران و خبرنگاران، همه و همه منتظر اعلام رأي امام بودند و در ترديد كه ايشان چه ميگويد؟ آيا او هم فرياد ميزند وا اسلاماه؟! آيا تسليم ميشود؟ آيا در مقابل اين هجوم وحشيانه، دنيا را به كمك ميطلبد؟ از امريكا عذر ميخواهد؟ ميگريد؟... اما نه؛ امام. امام است. بايد اول دلهاي پريشان را آرام و مطمئن سازد، ايشان با آرامشخاطر، بر شعلههاي احساس و تزلزل، آب اطمينان و صبر ميپاشد و با اطمينان ميگويد: «دزدي آمد و سنگي انداخت و رفت».
در آن اوضاع و احوال هم كه همه نگران سرنوشت جنگ بودند، گفت: «اين جنگ، يك نعمت الهي بود».
در همان روزهاي اول، چنان به آرزوهاي غرورآميز صدام و قادسيه او ريشخند ميزد كه گويا شكست وي را در آبادان، بستان، كرخه، شوش و ديگر جبههها ميديد و با يك جمله كوتاه نيز عاقبت صدام را ترسيم كرد و گفت: «صدام راهي جز خودكشي ندارد.» در كلامي ديگر كه فرمود: «من از روز اول گفتم كه اين آدم ديوانه است.» ارزش او و حاميانش را نشان داد.
تنها امام بود كه ميفرمود: «امريكا هيچ غلطي نميتواند بكند.» روزي يكي از شخصيتهاي انقلابي از توطئهها پيش امام گله كرد. ايشان آرام به سينهاش زد و فرمود: «تو چرا ميترسي؟ هيچطور نمي شود!»
عجيبتر اينكه هرچه از توطئههاي شرق و غرب گفته ميشد، نه تنها هيچ اضطرابي پيدا نميكرد، بلكه به پيروزي مطمئنتر ميشد؛ گرچه جاي تعجب نيست از رهبري كه فرزندي چون حاج آقا مصطفي را از دست داد؛ فرزندي كه در جواني هزار صفحه تفسير نوشت، در مسائل فقهي از بسياري از استادان خود جلوتر باشد و شبزندهدارياش ترك نشود؛ و در شهادت چنين شخصيتي، ذرهاي تكان نخورد و فرداي آن روز، درس را شروع كرد. سرانجام فقط به خاطر استحباب و انجام عملي خداپسندانه به تشييع جنازه رفت و بعداً مثل اينكه فرزندي از او گرفته نشده است... (1)
دست خدا
توكل مرحوم علي آقا قاضي
توكل شيخ مرتضي زاهد
توكل حاج شيخ محمدتقي بافقي
حاج شيخ محمدتقي بافقي، اين عنصر توحيد و توكل، با ناراحتي گفت:
تو چكارهاي كه ادعاي برآوردن همه نيازهاي مرا ميكني؟
ـ من رئيس شهرباني هستم.
ـ الان من احتياج دارم كه در اين هواي صاف و آفتابي، ابري در صفحه آسمان ظاهر شود و براي طراوت زمين ببارد، تو ميتواني چنين خواستهاي را انجام دهي؟
ـ نه نميتوانم.
ـ مافوق تو ميتواند؟
ـ نه.
ـ مافوق مافوقت چطور؟ شاه مملكت چطور؟
ـ نه اينها هيچكدام نميتوانند.
ـ پس تو كه به عجز خودت و همه سران مملكتي اقرار ميكني و به گدايي آنها معترفي، چگونه ميتواني نيازهاي مرا برآوري؟ من ازافرادي عاجز و ناتوان چون تو و سران ممكلت چه بخواهم؟ برخيز و ديگر از اينگونه حرفهاي شركآميز مزن.
رئيس شهرباني خجالتزده برخاست و دانست كه با اين تجسم توكل و توحيد نميتواند طرف بشود.(5)
پی نوشت ها :
1 ـ نک : سيماي فرزانگان ، صص 378 ـ 381.
2 ـ نشريه حديث زندگي ، سال دوم ، شماره 6 .
3 ـ صادق حسن زاده ، اسوه عارفان ، صص 81 و 82.
4 ـ نک : محمد حسن سيف اللهي ، آقا شيخ مرتضي زاهد ، صص 197 و 198.
5 ـ نک : سيماي فرزانگان ، ص 389.