چو صورتگر نمود آن صورت حال

چو صورتگر نمود آن صورت حال شاعر : امير خسرو دهلوي به دام افتاد مرغ فالغ البال چو صورتگر نمود آن صورت حال که شيرين آمدش تمثال شيرين ملک را در گرفت آنحال شيرين چو عنصر کو سوي مرکز شود تيز سوي ار من شتابان شد سبک خيز مه و خورشيد باهم شد مقابل قضا را از اتفاق بخت قابل نظر شد گرم و آتش در دل افتاد به گرمي بس که دلها مايل افتاد نظر دزديده رو برو نهادند برابر چشم بر چشم ايستادند که بود آماج داري در ميانه شدند از تير يکديگر نشانه ز حيرت...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چو صورتگر نمود آن صورت حال

شاعر : امير خسرو دهلوي

به دام افتاد مرغ فالغ البال		چو صورتگر نمود آن صورت حال
که شيرين آمدش تمثال شيرين		ملک را در گرفت آنحال شيرين
چو عنصر کو سوي مرکز شود تيز		سوي ار من شتابان شد سبک خيز
مه و خورشيد باهم شد مقابل		قضا را از اتفاق بخت قابل
نظر شد گرم و آتش در دل افتاد		به گرمي بس که دلها مايل افتاد
نظر دزديده رو برو نهادند		برابر چشم بر چشم ايستادند
که بود آماج داري در ميانه		شدند از تير يکديگر نشانه
ز حيرت هر دو را برنامد آواز		بسي کردند ترتيب سخن ساز
دلش پر مينگشت از توشه‌ي چشم		نگه مي‌کرد ماه از گوشه‌ي چشم
جنيبت راند و دل بر جا رها کرد		چو نتوانست ازو دل را جدا کرد
ز حيرت در قفا مي‌ديد و مي‌رفت		ز بي صبري جفا مي‌ديد و مي‌رفت
کبوتر مي‌شد و شاهين به دنبال		رونده سرکش و جوينده بي‌حال
سمنبر خيمه زد زير چناري		چنين تاشد گذر بر مرغزاري
غريبان را خبرها باز جويند		اشارت کرد خوبان را که پويند
ازان بيگانگان آشنا روي		دويد آزاد سر وي شد خبر جوي
بگويد در خور پرسنده پاسخ		ملک فرمود تا شاپور فرخ
که نبود راز ما در خورد هر گوش		جوابش داد شاپور از سر هوش
بگوئيم آنچه داريم از جهان بهر		اگر خود پرسد از ما بانوي دهر
سهي سرو از خوشي چون لاله بشگفت		پرستار آنچه بشنيد آمد و گفت
نشاند و از جبين بگشاد چين را		به خدمت خواند شاپور گزين را
نمودار خرد پيدا ز رويت		بدو گفت اي دلم مايل به سويت
چشان دارد همي زينگونه گردان		کس و کيستند اينره نور دان
دعا را با تواضع داد پيوند		تواضع کرد شاپور خردمند
سعود چرخ بادا هم نشينت		که اي نور سعادت در جبينت
فرس گلگون و او سرو بلند است		در آن فوج آن سواري کارجمند است
خطابش خسرو پرويز خوانند		بزرگان دولتش را تيز دانند
نماند از ناشکيبي در سر هوش		چو شيرين نام خسرو کرد در گوش
مبارک ديد شيرين طالع خويش		ز بختي کامدش ناخوانده در پيش
زمين را سايه شد در پيش خورشيد		خرامان رفت با جان پر اميد
شدش تازه ز سر ديوانه خوئي		شه از شيرين چو ديد آن تازه رويي
بناميزد چه بيند چشم بد دور		چو سر بر کرد در نظاره‌ي نور
جهاني پرده‌ي عاشق دريده		جهاني ديد از عشق آفريده
وزان سو او ز حيرت ماند خاموش		ازين سو ز ديدن گشت بي هوش
نظر بر کار و مانده عقل بيکار		دو عاشق روي در رو مست ديدار
کشيد از ره شيريني زباني		چو شيرين ياد کرد از خود زماني
که ابري چون تو مهمان شد گيارا		که يارب اين چه دولت بود ما را
سزد گر کلبه‌ي ما را دهد نور		چو آمد آفتاب از بيت معمور
کز آسيب فلک دارم شکستي		سخن را کرد خسرو باز بستي
هماي خويش خواهم راند تا روم		مرا کاريست زينجا بوم بر بوم
شوم مهمان لطف ارجمندان		چو زانجا باز گردم شاد و خندان
چو دل بردي ز من چندين مکن ناز		به زاري گفت شيرين کاي دغا باز
ز پشت پاي خويشم خيزد افسوس		اگر خورشيد بر پايم زند بوس
تو پشت پا زني شايد ز رايت		چو خود مي‌بوسم اکنون پشت پايت
زد اندر پاي شيرين بوسه‌اي چند		ملک از رخصت ان لعل چون قند
که اي در دل نشانده تير کاري		پس آن که گفت باصد گونه زاري
ترا مي‌آزمايم در حق خويش		من از عطف عنان مطلق خويش
که از کويت به رفتن راي دارم		وگرنه من کجا آن پاي دارم
چو دولت سايه‌اي بر فرق ما ريز		شکر لب گفت با خسرو که هان خيز
که مه در منزل پروين گذر يافت		مهين بانو چو زان دولت خبر يافت
خردمندان نشستند از چپ و راست		به رسم خسروان مجلس برار است
وي از مي مست و مي‌خوانان ازو مست		خرامان گشت ساقي باده در دست
پريوش در تواضع چون مه نو		چو ماه چارده بنشسته خسرو
کرشمه بانگ بر ميزد که خاموش		لبش مي‌خواست مهمان را دهد نوش