| با حريفي همه وفا و وفاق | | دوش سرمست آمدم به وثاق |
| شيشهاي نيمه بر کنارهي طاق | | ديدم از باقي پرندوشين |
| تلخ چون عيش عاشقان به مذاق | | مي چون عهد دوستان به صفا |
| که نبد آشنا هواي رواق | | هر دو در تاب خانهاي رفتيم |
| که همي ديد قوسي از آفاق | | بنشستيم بر دريچگکي |
| بر يسارم ز هندسي اوراق | | بر يمينم ز منطقي اجزاء |
| زان رخ لامع و مي براق | | همه اطراف خانه لمعهي برق |
| جرعهي جام ما ز خون فراق | | شکر و نقل ما ز شکر وصال |
| نه مرا ساقيان سيمين ساق | | نه مرا مطربان چابکدست |
| در نهاوند و راهوي و عراق | | غزلکهاي خود همي خواندم |
| مشرقي کرد خانه از اشراق | | ماه ناگه برآمد از مشرق |
| چون سه يار موافق مشتاق | | به سخن درشديم هر سه بهم |
| که دريغي به اجتماع و محاق | | ماه را نيکويي همي گفتيم |
| قصهي چرخ ازرق زراق | | ذوشجون شد حديث و درداديم |
| در بساط زمين علي الاطلاق | | گفتم آيا کسي تواند کرد |
| کشف اسرار او به استحقاق | | منع تقدير او به استقلال |
| نتوانند زد نطق ز نطاق | | نه در آن دايره که در تدوير |
| معني احتراق از احراق | | نه از آن طايفه که نشناسد |
| که برين گنبد آمدي به براق | | ماه گفتا که برق وهمي بود |
| که برو عاشقست ملک عراق | | در خراسان ز امتش دگريست |
| مدد سرمدي ستام و جناق | | عصمت ايزدي رکاب و عنانش |
| آن ملک خلقت ملوک اخلاق | | داني آن کيست واحدالدين است |
| گفت مخدوم و منعمت اسحق | | گفتم اي ماه نام تعيين کن |
| آسمانهاش خاضع الاعناق | | آسمان رتبتي که سجده برند |
| قدرتش کرده با قدر ميثاق | | مکنتش بسته با قضا پيمان |
| چون شود در نفاذ حکمش عاق | | خلف صدق قدر اوست قدر |
| راز گردون درو خط الحاق | | فکرتش نسخهي وجود آمد |
| سفر آسمان نيايد شاق | | رايش ار آفتاب نيست چراش |
| از عطارد ببرده رنگ نفاق | | بوي کبريت احمر صدقش |
| لغت منهيان سبع طباق | | لغو سبع مثاني سخنش |
| رفعت بارگاه او مخراق | | خرفهپوشيست چرخ ارنه زديش |
| دست معطيش ضامنالارزاق | | راي عاليش فالق الاصباح |
| صدق او در سخا بجاي صداق | | بينيازي عيال همت اوست |
| جار تکبير کرده و سه طلاق | | رغبتش رغم کان و دريا را |
| ز امتلا اندر افکند به فواق | | کرمش آز را که فاقه زدست |
| کوه از آن يافت ايمني ز خناق | | خون کانها بريخت کين سخاش |
| که به نظاره رغبت احداق | | به کرم رغبتش بدان درجه است |
| طول و عرض هوا به استنشاق | | کم نگردد که کم نيارد شد |
| شرح بسط سخن به استنطاق | | بيش گردد که بيش داند شد |
| تا عدد همچو جفت باشد و طاق | | تا زمان همچو روز باشد و شب |
| در چنين کاخ و باغ و طارم و طاق | | روز و شب جفت کبريا بادا |
| ناز معشوق و نالهي عشاق | | عز او در ازاء عز وجود |