اي خنجر مظفر تو پشت ملک عالم

اي خنجر مظفر تو پشت ملک عالم شاعر : انوري وي گوهر مطهر تو روي نسل آدم اي خنجر مظفر تو پشت ملک عالم وي در مسير کلک تو اسرار چرخ مدغم اي در زبان رمح تو تکبير فتح مضمر عزمت به هرچه روي نهد بر قدر مقدم حزمت به هرچه راي کند بر قضا مسلط وافکنده رشک بزم تو ناهيد را به ماتم آورده بيم رزم تو مريخ را به مويه زلف عروس نصرت بر نيزهات پرچم خال جمال دولت بر نامهات نقطه روح‌الله است گويي در آستين مريم در اژدهاي رايت از باد حمله‌ي تو هم عدل کرده پاي...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي خنجر مظفر تو پشت ملک عالم

شاعر : انوري

وي گوهر مطهر تو روي نسل آدم		اي خنجر مظفر تو پشت ملک عالم
وي در مسير کلک تو اسرار چرخ مدغم		اي در زبان رمح تو تکبير فتح مضمر
عزمت به هرچه روي نهد بر قدر مقدم		حزمت به هرچه راي کند بر قضا مسلط
وافکنده رشک بزم تو ناهيد را به ماتم		آورده بيم رزم تو مريخ را به مويه
زلف عروس نصرت بر نيزهات پرچم		خال جمال دولت بر نامهات نقطه
روح‌الله است گويي در آستين مريم		در اژدهاي رايت از باد حمله‌ي تو
هم عدل کرده پاي بر اندازه‌ي تو محکم		هم جور کرده دست ز آوازه‌ي تو کوته
از گوش صبح اشهب تا نعل شام ادهم		در زير داغ طاعت و فرمان تست يکسر
کز دست تو قبول کند سنگ نقش خاتم		دستي چنان قويست ترا در نفاذ فرمان
مدروس کرده با دل تو بار نامهائيم		تاليف کرده از کف تو کار نامهاء کان
ابر از حسد ببرد زه از کمان رستم		آنجا که در زه آرد دستت کمان بخشش
ابر ار به ياد دست تو بارد ز آسمان نم		دست چنار هرگز بي‌زر برون نيامد
دستي وراي دستت در کارهاي عالم		با آسمان چه گفتم گفتم که هست ممکن
آن خسرو مظفر شاهنشه معظم		گفتا که دست قدرت و قدر ملک سليمان
کان تا ابد نگردد هرگز مرا مسلم		آن قدر تست او را بر حل و عقد گيتي
همراه با سياست او با دو دست برهم		تا پايدار دولت او در ميانه هستم
گفتا که مي‌چگويي تقديرها را هم		گفتم که باز دارد تاثيرهات رايش
شير مرا قلاده همچو سگ معلم		تا چند روز بيني سگبانش برنهاده
وي آب رنگ خنجر تو نصرت مجسم		اي بادپاي مرکب تو فکرت مصور
بر خصم طول و عرض جهان عرصه‌ي جهنم		اي لمعه‌ي سنان تو در حربگاه کرده
از سعد و نحس دولت و دين کارهاي معظم		در هريکي از بيلک تو چرخ کرده تضمين
در چشم روزگار مبادي بجز مکرم		من بنده از مکارم اخلاق تو که هرگز
در هيچ مجلسي نزدم جز به شکر تو دم		زانگه که خاک درگه عاليت بوسه دادم
عزمي چگونه عزمي عزمي چنان مصمم		عزمي بکرده‌ام که ز دل بنده‌ي تو باشم
آخر وفاي بندگي چون تويي از اين دم		کز بندگيت کم نکنم تا که کم نگردم
زين پس مباد عيشم بي‌خدمت تو خرم		زين پس مباد چشمم بي‌طلعت تو روشن
رخسار لاله رنگين زلف بنفشه پر خم		همواره تا که دارد مشاطگي نيسان
تا آفتاب و سايه موافق نگشت با هم		با آفتاب و سايه روان باد امر و نهيت
خصم تو يا چو لاله به خون روي شسته از غم		يا چون بنفشه باد زبان از قفا کشيده