کار، داروي اعصاب است!

حتما جمله معروف کار،سرمايه جاوداني است را شنيده‌ايد و يا در آموزه‌هاي قرآني خوانده‌ايد که انسان هيچ چيزي ندارد مگر در نتيجه سعي و تلاشي که انجام مي‌دهد(ليس للانسان الا ما سعي) اما آيا مي‌دانيد صاحبنظران چه باوري در اين خصوص دارند؟ آنها مي‌گويند پرهيز از سستي و تنبلي و مشغول شدن به کار مورد علاقه بهترين درمان براي بيماري‌هاي عصبي و رواني است.

به قول جان کوپرپويز در کتاب فن فراموش کردن ناملايمات، هنگامي که در کار غرق مي‌شويد نوعي آرامش دروني و نشاط اعصاب شما را تسکين مي‌دهد. سختکوشان اصولا فرصتي براي نگراني و اندوهگين شدن ندارند زيرا خود را در کار به فراموشي سپرده‌اند. ديل کارنگي مي‌گويد: «به کار مشغول شويد و خود را سرگرم کنيد زيرا ارزان‌ترين و در عين حال موثرترين دارويي است که براي برطرف کردن نگراني‌ها شناخته شده است.» همه اينها را گفتيم تا به يک پرسش مهم برسيم و آن تعادل و موازنه ميان کار و زندگي است. امروزه آسيب‌شناسان مسايل خانوادگي از تعادل ميان اين دو بحث مي‌کنند و مي‌گويند براي خوب زندگي کردن و موفق بودن بايد موازنه‌اي مثبت و سازنده ميان کار و زندگي ايجاد نماييم. بدون ترديد اگر ميان مطالبات و شرايط فشارآور کار و زندگي گرفتار شويم، احساس درماندگي کرده و موازنه ميان کار و زندگي را از دست خواهيم داد. افرادي که دچار فقدان تعادل و کشمکش ميان کار و زندگي هستند، به طور طبيعي فشارهاي رواني و فکري بيشتري را متحمل شده و سطح رضايتمندي کمتري را احساس مي‌کنند.
نکته مهمي که نبايد در برقراري اين تعادل از ياد برد آن است که به خود يادآوري کنيم همه عوامل مشکل‌آفرين که خواسته يا ناخواسته‌ چالش‌هايي را بر ما تحميل مي‌کنند و تلاش ما را براي ايجاد تعادل مناسب بين کار و زندگي ناکام مي‌گذارند، خارج از حوزه توانايي و کنترل ما نيستند بلکه نتيجه انتخاب‌هايمان مي‌باشند. پس درست انتخاب کنيم و در کنار کار، سهم خانواده، همسر و تربيت بچه‌ها و صد البته علاقه‌مندي‌هاي خود را محفوظ نگه داريم.
منبع:www.salamat.com