روزگار از رخ تو شمعي ساخت

روزگار از رخ تو شمعي ساخت شاعر : اوحدي مراغه اي آتشي در نهاد ما انداخت روزگار از رخ تو شمعي ساخت در کمين بود عشق، بيرون تاخت ما طلب‌گار عافيت بوديم که مرا چاره‌اي تواند ساخت سوختم در فراق و نيست کسي هر کرا او بزد، کسي ننواخت مگر او رحمتي کند، ورنه سر، که در پاي دوست بايد باخت عاشقانش چرا کشند به دوش؟ که نخواهد به خويشتن پرداخت اوحدي آن چنان درو پيوست دم نزد هر که اين سخن بشناخت سخن او نمي‌توان گفتن