رخش، روابود، ار اسب دلبري تازد

رخش، روابود، ار اسب دلبري تازد شاعر : اوحدي مراغه اي که گوي سيم به چوگان مشک مي‌بازد رخش، روابود، ار اسب دلبري تازد سزا بود که دل از مهر ما بپردازد ز ذره بيشترندش کنون هواداران نگه کنيم دگر تا: چه پرده ميسازد؟ چه پردها بدرانيد عشق او برما! ز زلف او که درازست وتير دريازد به دست کوته ما اين گرو نشايد برد زبان چو شمع ببر، تا برون نيندازد ميان ما سخني چند اندروني رفت ز شرم او نه عجب گر نبات بگدازد بسي که از دهن او شکر شود در تنگ به کار...