دوش بيروي تو باغ عيش را آبي نبود شاعر : اوحدي مراغه اي مرغ و ماهي خواب کردند و مرا خوابي نبود دوش بيروي تو باغ عيش را آبي نبود بهتر از خاک درت روي مرا آبي نبود در کتاب طالع شوريده ميکردم نظر چشم دل را حاجب شمعي و مهتابي نبود با خيال پرتو رخسار چون خورشيد تو گر چه از گرمي دلم را در جگر آبي نبود چشم من توفان همي باريد در پاي غمت عقل را جز طاق ابروي تو محرابي نبود در نماز از دل بهر جانب که ميکردم نگاه از تر و خشک جهانم برگ و اسبابي نبود...