همچو گل صد گونه رنگ آوردهاي شاعر : اوحدي مراغه اي غنچهوارم دل به تنگ آوردهاي همچو گل صد گونه رنگ آوردهاي لشکري ديگر به جنگ آوردهاي سوي من هر دم ز زلف و خال و خط راستي نيکم به چنگ آوردهاي در مخالف ميزني چون دف مرا کن چنان خوي پلنگ آوردهاي چون تو آهو زادهاي حيفست حيف! رفتهاي، صد عذر لنگ آوردهاي بيگناهم کشتهاي صدبار و باز با اسيران از فرنگ آوردهاي بس جهودي ميکشم، گويي، مرا چونکه دستش زيرسنگ آوردهاي اوحدي را خاک پاي خويش...