دگر بوي بهار آورده‌اي، باد

دگر بوي بهار آورده‌اي، باد شاعر : اوحدي مراغه اي نسيم زلف يار آورده‌اي، باد دگر بوي بهار آورده‌اي، باد ز دام عشق بيرون جسته‌اي را به دام اندر کشيدي خسته‌اي را که: اي جان را به جاي زندگاني نگارم را خبر ده، گر تواني خيالت چون کبوتر بازم آورد غمت هر لحظه در پروازم آورد رها کردم، که ناخوش پيشه‌اي بود فراقت بس خطا انديشه‌اي بود ز جان آخر صبوري چون توان کرد؟ تو جاني، از تو دوري چون توان کرد؟ عنان مهر بر گردانم از تو بر آن بودم که سر گردانم...