| گه کشد، گاه برفروزاند | | هم چو شمع از غمت بسوزاند |
| بازگرداندت به هر رويي | | اعتبارت کند به هر مويي |
| گاه پروانه بر سرت ميرد | | گه سرت را بکار برگيرد |
| گاهت از ريسمان به دار کند | | گه بنام خودت نگار کند |
| گاه با شاهدان قرين کندت | | گاه با شهد همنشين کندت |
| گاه پيش فسردگان باشي | | گه به بالين مردگان باشي |
| گاه گريي، ولي به صد زاري | | گاه خندي، ولي ز پنداري |
| گاه ناچيز و گاه هست شوي | | گه سرافراز و گاه پست شوي |
| گاهت آن زر که هست در بازي | | گاه لافي زني ز سربازي |
| گه زبان آوري و گه خاموش | | گاه زهرت دهند و گاهي نوش |
| گاه در بزم و گاه در محراب | | گاه اندر تبي و گه در تاب |
| وندران سوز و گريه کم نزني | | چو ببيند که هيچ دم نزني |
| خود نخفتي و خفته خيزاني | | نخوري هيچ و فيض ريزاني |
| گه برافگنده پرده از دوران | | گاه در پردهاي چو مستوران |
| گه ز خاصان قايمالليلي | | گاه از سوز سينه در ويلي |
| دايمت خرقه در ميان باشد | | سال و مه سودت از زيان باشد |
| روشت بخشش و گهر ريزي | | عادتت کمزني و شب خيزي |
| متشمر به لطف و گيرايي | | در تو هر نقش را پذيرايي |
| کافران را به خانه سوزي مرد | | ممنان را به پيشوايي فرد |
| ديده پر گريه و گناهي نه | | سينه پر سوز و هيچ آهي نه |
| نکند در نمودنت سستي | | بشناسد که در روش رستي |
| دل طريقي دگر ز سر گيرد | | پرده از روي کار برگيرد |
| خانهي عقل را براندازد | | از چپ و راست عشق در تازد |
| عملت جمله پايمال شود | | بر تو آن علمها وبال شود |
| مس نماند، تمام زر گردي | | به صفت جوهري دگر گردي |
| نهلد در وجود بوي از تو | | غيرت او بشست و شوي از تو |
| برساند به نشائت ثاني | | چون ترا از تويي کند فاني |
| سخن اينجا نماند و گفتار | | جنبش اينجا نماند و رفتار |
| نزخود آن بيخودي تواني رفت | | نه تو آن حال باز داني گفت |
| نه کس آوار شنيدنت يارد | | نه کسي تاب ديدنت دارد |
| وانکه بويت شنيد، هست شود | | هر که روي تو ديد، مست شود |
| در مگس بنگري، هما گردد | | بر زمين بگذري، سما گردد |
| هم چو تاثير مهر در ذرات | | متصل گردد اين اثر در ذات |
| در زمان و زمين و خشک و ترش | | به خلافت رسي ز يک نظرش |
| علم روحاني از علامت تو | | عشق زايد ز استقامت تو |
| گاه پنهان، گه آشکار شوي | | صاحب امر و اختيار شوي |
| گاه با لطف و با خوشي باشي | | گاه با قهر و سرکشي باشي |
| چون که از راستي نگشتي دور | | در تب و تاب عشق و ظلمت و نور |
| محو گردي در آفتاب رخش | | نيستي بخشدت ز تاب رخش |
| دل به شکرانه در ميان بايد | | به چنين دوست تحفه جان بايد |
| در نگر تا به شکر چون آيي؟ | | تو ازين عهده گر برون آيي |
| تا به زينت رسي و زيبايي | | يار کن شکر با شکيبايي |