سخن ديباچه‌ي ديوان عشق است

سخن ديباچه‌ي ديوان عشق است شاعر : جامي سخن نوباوه‌ي بستان عشق است سخن ديباچه‌ي ديوان عشق است جهان را يادگاري جز سخن نيست خرد را کار و باري جز سخن نيست قلم بر صحنه‌ي هستي رقم زد سخن از کاف و نون دم بر قلم زد گشاد از چشمه‌اش فواره‌ي جود چو شد قاف قلم ز آن کاف موجود ز جوشش‌هاي اين فواره هستند جهان باشان که در بالا و پستند گه از ديده نم اندوه بارد گهي لب را نشاط خنده آرد وزو گريان شود لب‌هاي خندان ازو خندد لب اندوهمندان به پيرافشاني...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

سخن ديباچه‌ي ديوان عشق است

شاعر : جامي

سخن نوباوه‌ي بستان عشق است		سخن ديباچه‌ي ديوان عشق است
جهان را يادگاري جز سخن نيست		خرد را کار و باري جز سخن نيست
قلم بر صحنه‌ي هستي رقم زد		سخن از کاف و نون دم بر قلم زد
گشاد از چشمه‌اش فواره‌ي جود		چو شد قاف قلم ز آن کاف موجود
ز جوشش‌هاي اين فواره هستند		جهان باشان که در بالا و پستند
گه از ديده نم اندوه بارد		گهي لب را نشاط خنده آرد
وزو گريان شود لب‌هاي خندان		ازو خندد لب اندوهمندان
به پيرافشاني اکنون شغل گيرم		بدين مي شغل‌گيري ساخت پيرم
بخندانم، بگريانم، جهان را		دهم از دل برون راز نهان را
به شيريني نشانم خسرو نو		کهن شد دولت شيرين و خسرو
کسي ديگر سر آمد سازم اکنون		سرآمد دولت ليلي و مجنون
ز حسن يوسف و عشق زليخا		چو طوطي طبع را سازم شکرخا
به احسن وجه از آن خواهم سخن راند		خدا از قصه‌ها چون «احسن»اش خواند
نباشد کذب را امکان مدخل		چو باشد شاهد آن وحي منزل
اگرچه گويي آن را راست مانند		نگردد خاطر از ناراست خرسند
جمالش از همه خوبان فزوده		ز معشوقان چو يوسف کس نبوده
ز اول يوسف ثاني‌ش خوانند		ز خوبان هر که را ثاني ندانند
به عشق از جمله بود افزون زليخا		نبود از عاشقان کس چون زليخا
به شاهي و اميري عشق ورزيد		ز طفلي تا به پيري عشق ورزيد
چو بازش تازه شد عهد جواني،		پس از پيري و عجز و ناتواني
بر آن زاد و بر آن بود و بر آن مرد		بجز راه وفاي عشق نسپرد
بخواند زين «محبت نامه» حرفي		طمع دارم که گر ناگه شگرفي
نيارد بر سر من ماجرايي		به دورادور اگر بيند خطايي
وگر اصلاح نتواند، بپوشد		به قدر وسع در اصلاح کوشد