ولي اول جمال خود بياراست

ولي اول جمال خود بياراست شاعر : جامي وز آن ميل دل يوسف به خود خواست ولي اول جمال خود بياراست ولي افزود از آن خود را رواجي به زيورها نبودش احتياجي لطافت را نکو آوازگي داد ز غازه رنگ گل را تازگي داد هلال عيد را قوس قزح ساخت ز وسمه ابروان را کار پرداخت گره در يکدگر زد مشک چين را نغوله بست موي عنبرين را ز عنبر داد پشتي ارغوان را ز پشت آويخت مشکين گيسوان را سيه کاري به مردم کرد آغاز مکحل ساخت چشم از سرمه‌ي ناز به جانان کرد عرض صورت...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

ولي اول جمال خود بياراست

شاعر : جامي

وز آن ميل دل يوسف به خود خواست		ولي اول جمال خود بياراست
ولي افزود از آن خود را رواجي		به زيورها نبودش احتياجي
لطافت را نکو آوازگي داد		ز غازه رنگ گل را تازگي داد
هلال عيد را قوس قزح ساخت		ز وسمه ابروان را کار پرداخت
گره در يکدگر زد مشک چين را		نغوله بست موي عنبرين را
ز عنبر داد پشتي ارغوان را		ز پشت آويخت مشکين گيسوان را
سيه کاري به مردم کرد آغاز		مکحل ساخت چشم از سرمه‌ي ناز
به جانان کرد عرض صورت حال		نهاد از عنبر تر جابه‌جا خال
بر آن آتش دل و جانم سپندست		که رويت آتشي در من فکنده‌ست
که شد مصر جمال، آباد از آن نيل		به مه خطي کشيد از نيل چون ميل
که ميلي بود بهر چشم بدخواه		نبود آن خط نيلي بر رخ ماه
فتاد آنجاش ميل سرمه از دست		اگر مشاطه ديد آن نرگس مست
کز آن دستان دلي آرد فراچنگ		به دستان داد سيمين پنجه را رنگ
کز آن نقش‌اش به دست آيد نگاري		به کف نقشي زد او را خرده‌کاري
به جانان ز اشک عنابي خبر داد		به فندق، گونه‌ي عناب تر داد
قران افکند مه را با ستاره		نمود از طرف عارض گوشواره
به حکم آن قران، گردد قرين‌اش		که تا آن دولت دنيا و دينش
لباس توبه‌تو پوشيد در بر		چو غنچه با جمال تازه و تر
ز گل پر کرد دامان سمن را		مرتب ساخت بر تن پيرهن را
سمن در جيب و گل در آستين کرد		شعار شاخ گل از ياسمين کرد
بجز آبي تنک بر لاله و گل		نديدي ديده گر کردي تامل
دو ماهي از دو ساعد کرده آرام		عجب آبي در او از نقره‌ي خام
ز زر کرده دو ماهي را مطوق		ز دستينه دو ساعد ديده رونق
که حسنش گيرد از مه تا به ماهي		رخش مي‌داد با ساعد گواهي
به زرکش ديبه‌ي چيني بياراست		چو بر نازک تنش شد پيرهن راست
فروزان تاج را بر خرمن مشک		نهاد از لعل سيراب و زر خشک
به صحن خانه طاووس خرامان		شد از گوهر مرصع جيب و دامان
خيال حسن خود با خود همي بست		خرامان مي‌شد و آيينه در دست
عيار نقد خود را يافت کامل		چو عکس روي خود ديد از مقابل
پرستاران ز پيش و پس فرستاد		به جست و جوي يوسف کس فرستاد
عطارد حشمتي خورشيد جاهي		درآمد ناگهان از در چو ماهي
جبين و طلعتي نور علي نور		وجودي از خواص آب و گل دور
ز شوق‌اش شعله گويي در ني افتاد		زليخا را چو ديده بر وي افتاد
چراغ ديده‌ي اهل بصيرت!		گرفتش دست، کاي پاکيزه سيرت!
زماني در سياست باشم امروز		بيا تا حق‌شناس‌ات باشم امروز
که تا باشد جهان، گويند از آن باز		کنم قانون احساني کنون ساز
به اول خانه ز آن هفت‌اش درون برد		به نيرنگ و فسون کز حد برون برد
به قفل آهنين کرد استوارش		ز زرين در چو داد آن دم گذارش
ز دل راز درون خود برون داد		چو شد در بسته، از لب مهر بگشاد
که:«اي همچون من‌ات صد شاه، بنده!		جوابش داد يوسف سرفکنده
به آزادي دلم را شاد گردان!		مرا از بند غم آزاد گردان!
پس اين پرده تنها با تو باشم»		مرا خوش نيست کاينجا با تو باشم
سخن گويان به ديگر خانه‌اش برد		زليخا اين نفس را باد نشمرد
دل يوسف از آن اندوه بشکست		بر او قفل دگر محکم فروبست
نقاب از راز چندين ساله برداشت		دگر باره زليخا ناله برداشت
به پايت مي‌کشم سر، سرکشي چند؟		بگفت: «اين خوشتر از جان! ناخوشي چند؟
متاع عقل و دين کردم فدايت		تهي کردم خزاين در بهايت
رهين طوق فرمانم تو باشي		به آن نيت که درمانم تو باشي
به هر ره برخلاف من شتابي»		نه آن کز طاعت من روي تابي
به عصيان زيستن طاعت‌وري نيست		بگفتا: «در گنه فرمان بري نيست
بود در کارگاه بندگي، بند		هر آن کاري که نپسندد خداوند
بر آن دست توانايي مبادا!»		بدان کارم شناسايي مبادا!
به ديگر خانه منزلگاه کردند		در آن خانه سخن کوتاه کردند
دگرسان قصه‌هاش از سينه سر زد		زليخا بر درش قفلي دگر زد
همي بردش درون، خانه به خانه		بدين دستور از افسون فسانه
به هر جا نکته‌اي ديگر همي راند		به هر جا قصه‌اي ديگر همي خواند
نيامد مهره‌اش بيرون ز شش در		به شش خانه نشد کارش ميسر
گشاد کار خود از هفتمين جست		به هفتم خانه کرد او را قدم چست
سياهي را بود رو در سفيدي		بلي نبود درين ره نااميدي
به نوميدي جگر خوردن نشايد		ز صد در گر اميدت برنيايد
از آن در سوي مقصد آوري راه		دري ديگر ببايد زد که ناگاه