غارت دل مي‌کني شرط وفا نيست اين

غارت دل مي‌کني شرط وفا نيست اين شاعر : خاقاني کار من از سايه شد سايه برافکن ببين غارت دل مي‌کني شرط وفا نيست اين بر سر خوان تهي کس نکند آفرين وصل نديده به خواب فرض کني خوش‌دلي تشنه بجز من که ديد آب‌خورش آتشين در غمت اي زود سير تشنه‌ي ديرينه‌ام مهر چو مقبول نيست خاک به فرق نگين جان چو سزاي تو نيست باد به دست جهان مهره چه بيني به کف مار نگر در کمين گلبن وصل تو را خار جفا در ره است سوخته‌ي گرم رو تا چکند پوستين عشق توآم پوستين گر بدرد گو...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

غارت دل مي‌کني شرط وفا نيست اين

شاعر : خاقاني

کار من از سايه شد سايه برافکن ببين		غارت دل مي‌کني شرط وفا نيست اين
بر سر خوان تهي کس نکند آفرين		وصل نديده به خواب فرض کني خوش‌دلي
تشنه بجز من که ديد آب‌خورش آتشين		در غمت اي زود سير تشنه‌ي ديرينه‌ام
مهر چو مقبول نيست خاک به فرق نگين		جان چو سزاي تو نيست باد به دست جهان
مهره چه بيني به کف مار نگر در کمين		گلبن وصل تو را خار جفا در ره است
سوخته‌ي گرم رو تا چکند پوستين		عشق توآم پوستين گر بدرد گو بدر
چون سر کوي تو هست نيست مزيدي بر اين		همت خاقاني است طالب چرب آخوري
هست کف شهريار گوهر دريا يمين		هست لب لعل تو کوثر آتش نماي
گربه بهر هر حال هست عطسه‌ي شير عرين		چرخ به هرسان که هست زاده‌ي شمشير اوست
وي ز تو طالب نگين دست سليمان دين		اي به تو صاحب درفش چتر فريدون ملک
پرچم رخش تو هست ناصيه‌ي حور عين		پر خدنگ تو هست شهپر روح القدس
صيرفي شرع را قدر تو زيبد امين		نوبتي بدعه را قهر تو برد طناب
قاتل ضحاک کيست جز پسر آبتين؟		خاصه سيمرغ کيست جز پدر روستم؟
از چه سبب خم گرفت پشت سپهر برين		گرنه سپهر برين آبده دست توست
کالت راي است «را» صورت شين است «شين»		عدل تو «شين» راز «را» کرد جدا چون بديد
شصت به سيصد رسد چون سه نقط يافت سين		ملک چو تيغ تو يافت يک دو شود کار او
لاجرمش فتح و نصر هست بنات و بنين		تيغ تو نه ماهه بود حامله از نه فلک
ياره کند در زمانش دست شهور و سنين		گر به مثل روز رزم رخش تونعل افکند
چشم جهان اختلاج، گوش زمانه طنين		چون ز خروش دو صف وقت هزاهز کند
خنجر و خون سپاه آينه و بحر چين		کوس و غبار سياه طوطي و صحراي هند
کان گهر چون سداب برکشي از بهر کين		صاحب بدر و حنين از تو گشايد فقاع
پيش سنانت کز اوست قصر ممالک حصين		گنبد نيلوفري گنبده‌ي گل شود
ابجد لوح ظفر از خط دست يقين		تيغ زبان شکل تو از بر خواند چو آب
چون ملک الموت هست در کف رايت رهين		از پي خون خسان تيغ چه بايد کشيد
چون حرکات هزار در نغمات حزين		خلق تو از راه لطف جان بربايد ز خلق
زانکه به قول خداي نيست شياطين ز طين		از عدوي سگ صفت حلم و تواضع مجوي
نيست نيازي که نيست بر در تو مستعين		اي همه هستي که هست از کف تو مسعار
آيت لاتقنطوا نقش زند بر جبين		هر که به درگاه تو سجده برد روز حشر
کي رود اهل هنر بر در تاش و تکين		چون تويي اندر جهان شاه طغان کرم
وانکه به دريا رسيد کي طلبد پارگين		مرد که فردوس ديد کي نگرد خاکدان
ديو ز بي‌عصمتي نيست به جنت مکين		بنده ز بي‌دولتي نيست به حضرت مقيم
زيبد اگر در ارم بز نبود ميوه چين		شايد اگر در حرم سگ ندهد آب دست
معتکف صدر توست جان طريقت گزين		گر ز درت غايب است جسم طبيعت پذير
معني آدم تو راست صورت چاهي مجوي		سيرت يوسف تو راست صورت چاهي مجوي
نافه طلب، گو مباش آهوي صحرا نشين		مهره نگر، گو مباش افعي مردم گزاي
بست در آسمان بر رخ ديو لعين		کي رسد آلوده‌اي بر در پاکان که حق
گرگ گزيده نخواست چشمه‌ي ماء معين		گر ره خدمت نجست بنده عجب ني ازانک
کان همه خر مهره بود وين همه در ثمين		بنده سخن تازه کرد وانچه کهن داشت شست
نطفه در ارحام خلق مضغه شد آنگه جنين		سنگ در اجزاي کان زرد شد آنگاه لعل
بعد گيا ظاهر است خيل گل و ياسمين		اول روز اندک است زيب و فر آفتاب
مبدع اين شيوه اوست مبتدعند آن و اين		مبتدع و مبدعند بر درت اهل سخن
سندس خصر از پلاس عبقري از گور دين		حاجت گفتار نيست ز آنکه شناسد خرد
آن مگس سگ بود وين مگس انگبين		گرچه در اين فن يکي است او و دگر کس به نام
ظل خدايي که باد فضل خدايت معين		اي ملکوت و ملک داعي درگاه تو
مرکب خصم تو را باد نگون‌سار زين		باره‌ي بخت تو را باد ز جوزا رکاب