کسي گفت پروانه را کاي حقير

کسي گفت پروانه را کاي حقير شاعر : سعدي برو دوستي در خور خويش گير کسي گفت پروانه را کاي حقير تو و مهر شمع از کجا تا کجا؟ رهي رو که بيني طريق رحا که مردانگي بايد آنگه نبرد سمندر نه‌اي گرد آتش مگرد که جهل است با آهنين پنجه روز ز خورشيد پنهان شود موش کور نه از عقل باشد گرفتن به دوست کسي را که داني که خصم تو اوست که جان در سر کار او مي‌کني تو را کس نگويد نکو مي‌کني قفا خورد و سوداي بيهوده پخت گدايي که از پادشه خواست دخت که روي ملوک...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

کسي گفت پروانه را کاي حقير

شاعر : سعدي

برو دوستي در خور خويش گير		کسي گفت پروانه را کاي حقير
تو و مهر شمع از کجا تا کجا؟		رهي رو که بيني طريق رحا
که مردانگي بايد آنگه نبرد		سمندر نه‌اي گرد آتش مگرد
که جهل است با آهنين پنجه روز		ز خورشيد پنهان شود موش کور
نه از عقل باشد گرفتن به دوست		کسي را که داني که خصم تو اوست
که جان در سر کار او مي‌کني		تو را کس نگويد نکو مي‌کني
قفا خورد و سوداي بيهوده پخت		گدايي که از پادشه خواست دخت
که روي ملوک و سلاطين در اوست؟		کجا در حساب آرد او چون تو دوست
مدارا کند با چو تو مفلسي		مپندار کو در چنان مجلسي
تو بيچاره‌اي با تو گرمي کند		وگر با همه خلق نرمي کند
چه گفت، اي عجب گر بسوزم چه باک؟		نگه کن که پروانه‌ي سوزناک
که پنداري اين شعله بر من گل است		مرا چون خليل آتشي در دل است
که مهرش گريبان جان مي‌کشد		نه دل دامن دلستان مي‌کشد
که زنجير شوق است در گردنم		نه خود را بر آتش بخود مي‌زنم
نه اين دم که آتش به من درفروخت		مرا همچنان دور بودم که سوخت
که با او توان گفتن از زاهدي		نه آن مي‌کند يار در شاهدي
که من راضيم کشته در پاي دوست		که عيبم کند بر تولاي دوست؟
چو او هست اگر من نباشم رواست		مرا بر تلف حرص داني چراست؟
که در وي سرايت کند سوز دوست		بسوزم که يار پسنديده اوست
حريفي بدست آر همدرد خويش		مرا چند گويي که در خورد خويش
که گويي به کژدم گزيده منال		بدان ماند اندرز شوريده حال
که داني که در وي نخواهد گرفت		يکي را نصيحت مگو اي شگفت
نگويند کاهسته را اي غلام		ز کف رفته بيچاره‌اي را لگام
که عشق آتش است اي پسر پند، باد		چه نغز آمد اين نکته در سندباد
پلنگ از زدن کينه ورتر شود		به باد آتش تيز برتر شود
که رويم فرا چون خودي مي‌کني		چو نيکت بديدم بدي مي‌کني
که با چون خودي گم کني روزگار		ز خود بهتري جوي و فرصت شمار
به کوي خطرناک مستان روند		پي چون خودي خودپرستان روند
دل از سر به يک بار برداشتم		من اول که اين کار سر داشتم
که بد زهره بر خويشتن عاشق است		سر انداز در عاشقي صادق است
همان به که آن نازنينم کشد		اجل ناگهي در کمينم کشد
به دست دلارام خوشتر هلاک		چو بي شک نبشته‌ست بر سر هلاک
پس آن به که در پاي جانان دهي		نه روزي به بيچارگي جان دهي؟