| ز گرمابه آمد برون با يزيد | | شنيدم که وقتي سحرگاه عيد |
| فرو ريختند از سرايي به سر | | يکي طشت خاکسترش بيخبر |
| کف دست شکرانه مالان به روي | | همي گفت شوليده دستار و موي |
| به خاکستري روي درهم کشم؟ | | که اي نفس من در خور آتشم |
| خدا بيني از خويشتن بين مخواه | | بزرگان نکردند در خود نگاه |
| بلندي به دعوي و پندار نيست | | بزرگي به ناموس و گفتار نيست |
| تکبر به خاک اندر اندازدت | | تواضع سر رفعت افرازدت |
| بلنديت بايد بلندي مجوي | | به گردن فتد سرکش تند خوي |
| خدا بيني از خويشتن بين مجوي | | ز مغرور دنيا ره دين مجوي |
| به چشم حقارت نگه در کسان | | گرت جاه بايد مکن چون خسان |
| که در سرگراني است قدر بلند؟ | | گمان کي برد مردم هوشمند |
| که خوانند خلقت پسنديده خوي | | از اين نامورتر محلي مجوي |
| بزرگش نبيني به چشم خرد؟ | | نه گر چون تويي بر تو کبر آورد |
| نمايي، که پيشت تکبر کنان | | تو نيز ار تکبر کني همچنان |
| بر افتاده گر هوشمندي مخند | | چو استادهاي بر مقامي بلند |
| که افتادگانش گرفتند جاي | | بسا ايستاده درآمد ز پاي |
| تعنت مکن بر من عيبناک | | گرفتم که خود هستي از عيب پاک |
| يکي در خراباتي افتاده مست | | يکي حلقهي کعبه دارد به دست |
| وراين را براند، که باز آردش؟ | | گر آن را بخواند، که نگذاردش؟ |
| نه اين را در توبه بستهست پيش | | نه مستظهرست آن به اعمال خويش |