طمع برد شوخي به صاحبدلي

طمع برد شوخي به صاحبدلي شاعر : سعدي نبود آن زمان در ميان حاصلي طمع برد شوخي به صاحبدلي که زر برفشاندي به رويش چو خاک کمربند و دستش تهي بود و پاک نکوهيدن آغاز کردش به کوي برون تاخت خواهنده‌ي خيره روي پلنگان درنده‌ي صوف پوش که زنهار از اين کژدمان خموش وگر صيدي افتد چو سگ درجهند که چون گربه زانو به دل برنهند که در خانه کمتر توان يافت صيد سوي مسجد آورده دکان شيد ولي جامه مردم اينان کنند ره کاروان شير مردان زنند بضاعت نهاده زر اندوخته...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

طمع برد شوخي به صاحبدلي

شاعر : سعدي

نبود آن زمان در ميان حاصلي		طمع برد شوخي به صاحبدلي
که زر برفشاندي به رويش چو خاک		کمربند و دستش تهي بود و پاک
نکوهيدن آغاز کردش به کوي		برون تاخت خواهنده‌ي خيره روي
پلنگان درنده‌ي صوف پوش		که زنهار از اين کژدمان خموش
وگر صيدي افتد چو سگ درجهند		که چون گربه زانو به دل برنهند
که در خانه کمتر توان يافت صيد		سوي مسجد آورده دکان شيد
ولي جامه مردم اينان کنند		ره کاروان شير مردان زنند
بضاعت نهاده زر اندوخته		سپيد و سيه پاره بر دوخته
جهانگرد شبکوک خرمن گداي		زهي جو فروشان گندم نماي
که در رقص و حالت جوانند و چست		مبين در عبادت که پيرند و سست
چو در رقص بر مي‌توانند جست؟		چرا کرد بايد نماز از نشست
به ظاهر چنين زرد روي و نزار		عصاي کليمند بسيار خوار
همين بس که دنيا به دين مي‌خرند		نه پرهيزگار و نه دانشورند
به دخل حبش جامه‌ي زن کنند		عبائي بليلانه در تن کنند
مگر خواب پيشين و نان سحر		ز سنت نبيني در ايشان اثر
چو زنبيل دريوزه هفتاد رنگ		شکم تا سر آگنده از لقمه تنگ
که شنعت بود سيرت خويش گفت		نخواهم در اين وصف از اين بيش گفت
نبيند هنر ديده‌ي عيب جوي		فرو گفت از اين شيوه ناديده گوي
چه غم داردش ز آبروي کسي؟		يکي کرده بي آبرويي بسي
گر انصاف پرسي، نه از عقل کرد		مريدي به شيخ اين سخن نقل کرد
بتر زو قريني که آورد و گفت		بدي در قفا عيب من کرد و خفت
وجود نيازرد و رنجم نداد		يکي تيري افگند و در ره فتاد
همي در سپوزي به پهلوي من		تو برداشتي و آمدي سوي من
که سهل است از اين صعب تر گو بگوي		بخنديد صاحبدل نيک خوي
از آنها که من دانم اين صد يکي است		هنوز آنچه گفت از بدم اندکي است
من از خود يقين مي‌شنام که هست		ز روي گمان بر من اينها که بست
کجا داندم عيب هفتاد سال؟		وي امسال پيوست با ما وصال
نداند بجز عالم الغيب من		به از من کس اندر جهان عيب من
که پنداشت عيب من اين است و بس		نديدم چنين نيک پندار کس
ز دوزخ نترسم که کارم نکوست		به محشر گواه گناهم گر اوست
بيا گو ببر نسخه از پيش من		گرم عيب گويد بد انديش من
که برجاس تير بلا بوده‌اند		کسان مرد راه خدا بوده‌اند
که صاحبدلان بار شوخان برند		زبون باش تا پوستينت درند
به سنگش ملامت کنان بشکنند		گر از خاک مردان سبويي کنند