خجسته باد بهاري بهار ارسنجان

خجسته باد بهاري بهار ارسنجان شاعر : سنايي غزنوي بر آن ظريف سخي و جواد و راد و جوان خجسته باد بهاري بهار ارسنجان مسخر وي گشتند جمله سرهنگان سپهر قدري کز بخت و دولت فلکي نمود مردمي اندر ديار هندستان يگانه‌اي که به پيش خدايگان زمين به جان اعداء کرد او حسام را مهمان به شخص گردان داد او سباع را دعوت بدين شجاعت شامات بشکني آسان ز بخت شه نه بست اين گشادن قنوج هر آن سلاح که از جنس خنجرست و سنان مثل شنيدم کز نيم مشت ساخته‌اند نبود و نيست مگر...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

خجسته باد بهاري بهار ارسنجان

شاعر : سنايي غزنوي

بر آن ظريف سخي و جواد و راد و جوان		خجسته باد بهاري بهار ارسنجان
مسخر وي گشتند جمله سرهنگان		سپهر قدري کز بخت و دولت فلکي
نمود مردمي اندر ديار هندستان		يگانه‌اي که به پيش خدايگان زمين
به جان اعداء کرد او حسام را مهمان		به شخص گردان داد او سباع را دعوت
بدين شجاعت شامات بشکني آسان		ز بخت شه نه بست اين گشادن قنوج
هر آن سلاح که از جنس خنجرست و سنان		مثل شنيدم کز نيم مشت ساخته‌اند
نبود و نيست مگر مشت آن ظريف جهان		حقيقتست که اين مشت کاين حکايت ازوست
که سروري را صدرست و قايدي را کان		محمد فرج آن سرور نو آبادي
که افتخار زمينست و اختيار زمان		ستوده‌ي همه کس مهتري جوانمردي
حديث اهل خرد خوار باشد و هذيان		يگانه‌اي که بهر جاي کو سخن گويد
جمال ماند در وي او همي حيران		کمال گردد در جاه او همي عاجز
دو چشم در هنر او گشاده‌اند اعيان		دو گوش زي سخن او نهاده‌اند نقات
ز يشک و پنجه‌ي شير نژند و پيل دمان		سخي کفي که به يک زخم زور بستاند
کند به تيغ چون سونش به زخمها سندان		کند چو سندان در مشت سونش آهن
چو تيغ کرد برهنه اجلش بوسد ران		چو جام يافت ز ساقي املش بوسد دست
هزار مرد بيفگند ديده‌ام به عيان		نديده‌ام که کس آورده پشت او به زمين
به پيش شاه و بدين بست با همه پيمان		بيامدند به اميد جنگ او هر مرد
ز مشت خويش دگر را ز تن ربود روان		ز بخت نيک يکي را ربود سر ز بدن
فگند در دلشان «کل من عليها فان»		از آن سپس که همه «نحن غالبون» گفتند
که نرخ جان شود از زور او همي ارزان		چگونه وصف شجاعت کنم کسي را من
که از شجاعت تو کرده حاسدت نقصان		اياستوده‌تر از هر که در جهان مردست
نه موسي و ترا هست نيزه چون ثعبان		نه يوسفي و ترا هست روي چون خورشيد
سخن چگونه رسد بي‌بيان تو به بيان		هنر چگونه رسد بي‌کمال تو به کمال
به گاه رادي اسباب جود را ميزان		به وقت مردي احوال تيغ را معيار
که فخر عالمي اي راد کف خوب کمان		به تو کنند نو آباديان همي مفخر
منير وارت بدرست و برج تو دکان		سپهر وارت قدرست و طلعتت خورشيد
هزار لشکر و از دولتت يکي دوران		هزار دشمن و از تو يکي گذارش مشت
که خاک را نبود قدر گنبد گردان		شگفت نيست اگر من به مدح تو نرسم
ايا معين طرب را سخاي تو بستان		ايا نديدم ندم را ثناي تو دارو
نماند آب سخن را چو راني از پي نان		اگر نيامد تر شعر من رواست از آنک
پسنده باشد در شعر نام تو برهان		بگفتم اين قدر از مدحت تو با تقصير
که برد زيره بضاعت به معدن کرمان		تو شاعري و به نزد تو شعر من ژاژست
ببارد آخر هم گه گهي برو باران		وليکن ارچه بود بحر ژرف معدن آب
که اي خداي مر او را به کامها برسان		همه دعاي من آنست بر تو اي سرهنگ
هميشه تا نبود جان زر بجز در کان		هميشه تا نبود جاي در بجر دريا
عدو و حاسد تو در غم دل و احزان		بقات خواهم در دولت و سعادت و عز
به جاه خويش چنان کن که داني از ارکان		به عمر خويش چنان کن که خواهمت گفتن
چو چرخ و شير بگرد و چو سنگ و کوه بمان		چو ابر و بحر ببخش و چو ماه و مهر بتاب