گوهر روح بود خواجه وزير

گوهر روح بود خواجه وزير شاعر : سنايي غزنوي ليک محبوس مانده در تن خويش گوهر روح بود خواجه وزير باز پريد سوي معدن خويش چون تنش روح گشت تيز چنو بد مکن بر رهي کماني خويش گر مقصر شدم به خدمت تو دور دارد ز تو گراني خويش بهترين خدمتست آنکه رهي هزاران سان عنا و درد جامع ز تو اي چرخ نيلي رنگ دارم به من بر هست همچون سيف قاطع نه تنها از تو بل کز هر چه جز تست که گردم از تو اندر راه راجع مرا زان مرد نشناسي تو زنهار مرا خوا يار باش و خوا منازع...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

گوهر روح بود خواجه وزير

شاعر : سنايي غزنوي

ليک محبوس مانده در تن خويش		گوهر روح بود خواجه وزير
باز پريد سوي معدن خويش		چون تنش روح گشت تيز چنو
بد مکن بر رهي کماني خويش		گر مقصر شدم به خدمت تو
دور دارد ز تو گراني خويش		بهترين خدمتست آنکه رهي
هزاران سان عنا و درد جامع		ز تو اي چرخ نيلي رنگ دارم
به من بر هست همچون سيف قاطع		نه تنها از تو بل کز هر چه جز تست
که گردم از تو اندر راه راجع		مرا زان مرد نشناسي تو زنهار
مرا خوا يار باش و خوا منازع		طمع چون بگسلم از خلق از تو
دلم بيزار گشت از حرص و قانع		چو بي‌طمعي و آزادي گزيدم
گرانتر نيست کس از مرد طامع		بر آزادمردان و کريمان
خلاف يکدگر همچون طبايع		ازين ياران چون ماران باطن
به پيش و پس بسان نسر واقع		بسان نسر طاير راست باشد
نماند حقتعالي هيچ ضايع		عدو بسيار کس کو هر کسي را
ببرد ايزد ورا در چرخ رابع		چو عيسي را عدو بسيار شد زود
بخيلان را چرا کرديم صانع		خسيسان را چرا اکرام کرديم
که نشناسد بدي را از بدايع		هميشه خاک بر فرق کسي باد
ترا باري ندانم چيست مانع		حذر کن اي سنايي تو از اينها
«کثيرالناس ارض الله واسع»		ببر زين ناکسان و ديگران گير
که نشناسد مقفا را ز مردف		ثنا گفتيم ما مر خواجه‌اي را
يکي مقلوب و آن ديگر مصحف		عطارد در اسد بادش هميشه
آن به که نگويي تو سخن را ز تصوف		اي آنکه ترا در تو تويي نيست تصرف
زيرا که حرامست درين کوي تکلف		در کوي تصوف به تکلف مگذر هيچ
اي دوست ترا از تو تويي تست تخلف		در عشوه‌ي خويشي تو و اين مايه نداني
زنهار مکن در ره تحقيق توقف		راهيست حقيقت که درو نيست تکلف
بگرفت به اسرار ره عشق و تعنف		مي‌نشنود امروز سنايي به حقيقت
بر شاهد يوسف نکني قصه‌ي يوسف		گر زين که اگر نشنوي اي دوست ازين پس
از کمان ختني تير خدنگ		بجهم از بد ايام چنانک
من پلنگم نکشم جور پلنگ		گر به هر جور که آيد بکشد
من و اين نفس عزيز و خر لنگ		خواري و اسب گرانمايه مباد