پير ما مي‌رفت هنگام سحر

پير ما مي‌رفت هنگام سحر شاعر : عطار اوفتادش بر خراباتي گذر پير ما مي‌رفت هنگام سحر کاي همه سرگشتگان را راهبر ناله‌ي رندي به گوش او رسيد تا کيم داري چنين بي خواب و خور نوحه از اندوه تو تا کي کنم کفر و دين و گرم و سرد و خشک و تر در ره سوداي تو درباختم ننگ مي‌آيد تو را زين بي هنر من همي دانم که چون من مفسدم دزد و شب رو رهزن و درويزه گر گرچه من رندم وليکن نيستم فارغم از ننگ و نام و خير و شر نيستم مرد ريا و زرق و فن مي‌نمايم خويشتن...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

پير ما مي‌رفت هنگام سحر

شاعر : عطار

اوفتادش بر خراباتي گذر		پير ما مي‌رفت هنگام سحر
کاي همه سرگشتگان را راهبر		ناله‌ي رندي به گوش او رسيد
تا کيم داري چنين بي خواب و خور		نوحه از اندوه تو تا کي کنم
کفر و دين و گرم و سرد و خشک و تر		در ره سوداي تو درباختم
ننگ مي‌آيد تو را زين بي هنر		من همي دانم که چون من مفسدم
دزد و شب رو رهزن و درويزه گر		گرچه من رندم وليکن نيستم
فارغم از ننگ و نام و خير و شر		نيستم مرد ريا و زرق و فن
مي‌نمايم خويشتن را بد گهر		چون ندارم هيچ گوهر در درون
بر دل آن پير آمد کارگر		اين سخن ها همچو تير راست‌رو
درکشيد و آمد از خرقه بدر		درديي بستد از آن رند خراب
در خروش آمد که‌اي دل الحذر		دردي عشقش به يک‌دم مست کرد
پر همي کرد از خم خون جگر		ساغر دل اندر آن دم دم بدم
هر زمان از پاي مي‌آمد به سر		اندر آن انديشه چون سرگشتگان
کين چنين يکبارگي شد بي خبر		نعره مي‌زد کاخر اين دل را چه بود
مي‌ندانستم درين راه اين قدر		گرچه پير راه بودم شصت سال
تا ابد او پند نپذيرد دگر		هر که را از عشق دل از جاي شد
گو به يک جوهر دو عالم را مخر		هر که را در سينه نقد درد اوست
پس به آزادي درين معني نگر		بگسلان پيوند صورت را تمام
در دو عالم گشت او زان نامور		زانچه مر عطار را داده است دوست