پناهگاه مظلومان

هر مظلومي بايد احساس کند که پناهگاهي وجود دارد
مقام معظم رهبری(مد ظله العالی) می فرمایند:
در جامعه ي ايراني، به ذهن همه ي آحاد اين مردم، خيلي آسان و آشناست که حق يک نفر را بخورند، چند سال هم دوندگي کند، به جايي هم نرسد. کدام شما و کداميک از آحاد اين ملت، چنين صورت مسأله يي را نشنيده، يا مکرر نشنيده است؟ اين، بايد نباشد. در جامعه ي اسلامي، بايد هر مظلومي احساس بکند که پناهگاهي در آن جا هست؛ مثل کسي که مثلا در طوفان و کولاک خيلي سختي، يا در جاده ي خطرناکي در شب حرکت کند، پناهگاهي هم در نقطه يي قرار دارد، خودش را سينه خيز هم که شده، به آن جا خواهد رساند و مطمئن است آن جا که رسيد، ديگر خيالش بايستي آسوده باشد. آن پناهگاه قوه ي قضاييه است. فرق هم نمي کند؛ همه ي قشرها بايد اين احساس را داشته باشند. اين غلط است که ما بگوييم فلان کسان، نزديک دادگستري نيايند که نمي رسيم. نه، به همه مي رسيم.

البته در کشور ما، مثل خيلي جاهاي ديگر، قشر محروم و فقير و پابرهنگان و روستاييان و طبقات مستضعف، بيشتر مظلوم واقع شدند . در حق آنها، احتمال مظلوميت قويتر است، تا فلان آدم پولدار چيزدار زميندار وسيع الامکان . به درد و تظلم همه بايد رسيد؛ اما به آن کس که در او، احتمال مظلوميت بيشتر است - قشرهاي مظلوم و پايين جامعه - دلسوزانه تر بايد رسيد . بخصوص در کشور ما، اين جواناني که امتحان سختي را در جبهه و دوران جنگ دادند؛ همين بسيج و سپاه و آحاد نيروهاي رزمنده و اينهايي که در ميدان جنگ در مقابل دشمن، مثل شير مي غريدند، گاهي در يک قضيه ي کوچک شخصي، به خاطر بلد نبودن قانون يا بلندنظري طبيعي يک مؤمن يا يک انقلابي، سرشان کلاه مي رود و خسارت مي بينند . شما بايستي مو را از ماست بکشيد . نبايد بگذاريد به هيچ کس، مخصوصا به طبقات مظلوم و روستاييان و جوانان فداکار و بسيجيان و رزمندگان، ظلم بشود.
منبع: حديث ولايت، جلد چهارم، ص 314.